บทที่ 795

เมเดลีนสบสายตาที่กำลังตั้งคำถามของเขาอย่างใจเย็น “ใช่ ฉันตกลง”

เฟลิเป้ไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าเมเดลีนจะสัญญากับเขาอย่างง่ายดายเช่นนี้

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในตอนนี้เขาถึงไม่มีความสุขเลย

ตรงกันข้าม เขากลับนึกถึงคนที่เขาไม่รู้ว่าอยู่หรือตายอย่างเป็นปริศนา… ร่างไร้วิญญาณของเคธี่

ในตอนนี้ บอดี้การ์ดเดินมาข้าง ๆ เฟลิเป้และกระซิบไม่กี่คำที่หูของเขา

หลังจากเฟลิเป้ฟังคำพูดของเขา เขาหันหลังและมองไปที่เมเดลีน “ผมต้องออกไปจัดการกับอะไรบางอย่างในตอนนี้ ผมจะไปหาคุณที่ห้องคืนนี้นะ”

“โอเค ฉันจะรอคุณมา” เมเดลีนตกลงอย่างไม่เคลือบแคลงใด ๆ

เฟลิเป้ประหลาดใจกับท่าทีที่ไม่ลังเลของเธอ

ดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องยากจริง ๆ ที่เขาจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นแม่

‘งั้น เคธี่ นี่คงเป็นเหตุผลที่เธอตัดสินใจฆ่าตัวตายใช่ไหม?’

‘แต่ในตอนที่เธอท้องลูกของฉันเป็นครั้งแรก เธอตั้งใจที่จะทำแท้งไม่ใช่เหรอ?’

‘ทำไมถึงเป็นแบบนั้น เพียงเพราะฉันลงโทษเธอและให้เธอสำนึกผิดในหิมะ ทำให้เธอแท้ง เธอเลยเลือกที่จะฆ่าตัวตายเพื่อต่อต้านฉันงั้นเหรอ?”

‘ทำไมล่ะ?’

หลังจากที่เฟลิเป้ออกไป จากนั้นคนรับใช้ก็พาเมเดลีนไปยังห้องที่เธออยู่เมื่อสามปีก่อน

สภาพของห้องไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ผ้าห่มยังคงมีกลิ่นของแสงแดด และมันชัดเจนว่าใครบางคนทำความสะอาดห้องนั้นในทุก ๆ วัน

เมเดลีนเปิดกระเป๋าเดินทางและหยิบกล่องอโรมาเทอราพีที่เธอซื้อมาด้วยออกมา

ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นและพบว่าแจ็คสันคือคนที่กำลังโทรมา

เมเดลีนอดทนกับความอยากที่จะรับสายนั้น จากนั้นจู่ ๆ เธอก็ได้รับอีกข้อความหนึ่งจากแจ็คสัน

[คุณแม่ครับ แจ็คกับแดดดี้จะรอคุณแม่กลับมา คุณแม่ต้องกลับมา อย่าทิ้งคุณพ่อกับผมนะ]

เมื่อเห็นข้อความบรรทัดนี้ เมเดลีนก็รู้สึกเจ็บปวดใจขณะที่ดวงตาของเธอก็ร้อนผ่าวอย่างรวดเร็ว

เมเดลีนกลั้นน้ำตาอย่างยากลำบากและตัดสินใจปิดโทรศัพท์ไปอย่างดื้อ ๆ

“แจ็ค แม่จะกลับไปพร้อมกับน้องสาวของลูกอย่างแน่นอน”