บทที่ 797

เมเดลีนรู้สึกได้ว่าคนที่เฟลิเป้กำลังหมายถึงคือ เจเรมี่

ทันใดนั้น เมื่อเธอมีความคิดนี้ในสมองของเธอ จู่ ๆ รถก็เลี้ยวอย่างกะทันหันเข้าไปในซอยเปลี่ยวก่อนที่จะหยุดลงอย่างกะทันหัน

“ตอนนี้คุณมีสองทางเลือก หนึ่งคือทำให้เขาเลิกตอแยกับคุณโดยสมบูรณ์ แล้วผมจะพาคุณไปเจอกับลิเลียนทันที สองคือ บอกความจริงกับเขาและเลิกคิดที่จะเจอกับลิเลียนอีกในชีวิตนี้” เสียงของเฟลิเป้เป็นเหมือนกับฝันร้ายที่ดังขึ้นในหูของเธอ

เมเดลีนเม้มปากสีชมพูของเธอและตอบกลับไปว่า “ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร คุณไม่ต้องมาบอกฉันเรื่องนี้หรอก”

หลังจากที่กล่าวจบ จากนั้นเธอจึงเปิดประตูรถ

“ถ้าคุณไม่สามารถทำให้เขาไปจากที่นี่ได้แต่โดยดี งั้นผมจะใช้วิธีของผมในการทำให้เขาหายไป” เฟลิเป้กล่าวขณะที่เมเดลีนลงจากรถ

เธอเดินไปยังรถคันนั้นที่จอดไม่ไกลจากพวกเขาและเห็นเค้าโครงของชายที่นั่งอยู่ข้างในอย่างชัดเจน

แม้ว่ามันจะเลือนรางเล็กน้อย แต่เธอก็เห็นคิ้วที่ราวกำบถูกแกะสลักของเจเรมี่ได้

เจเรมี่ที่ตามเธอมาจนถึงที่นี่ ไม่คุ้นเคยกับถนนของเมืองเอฟ เขาคาดไม่ถึงว่าเฟลิเป้จะให้ลูกน้องเลี้ยวเข้ามาในซอยอย่างกะทันหันและจอดอยู่ตรงนั้น

ดังนั้น เขาจึงไม่มีเวลาที่จะตอบสนองและทำได้เพียงตามไป

เมื่อเห็นว่าเมเดลีนกำลังเดินมาหาเขา เจเรมี่จึงเปิดประตู

เมเดลีนสูดหายใจเข้าลึก ๆ และเดินเข้าไปหาเจเรมี่ “หยุดตามฉันได้แล้ว โอเคไหม? คุณไม่รู้เหรอ ว่าคุณน่ารำคาญเอามาก ๆ?”

เธอพูดด้วยถ้อยคำที่โหดร้ายและเย็นชาตั้งแต่ต้น

เจเรมี่มองเมเดลีนโดยไม่แสดงออกว่าขวัญผวาใด ๆ แต่หัวใจของเขากลับรู้สึกราวกับว่ามันกำลังถูกทุบอย่างรุนแรงด้วยสเก็ตน้ำแข็ง

“ลินนี่ คุณกำลังเจอกับเรื่องลำบากอะไรอยู่?” เขาถามอย่างอดทน

เมเดลีนเย้ยหยัน “เจเรมี่ หยุดหลอกตัวเองได้แล้ว ฉันไม่ได้เจอกับความลำบากอะไรทั้งนัั้น ฉันแค่แก้แค้นคุณ”

“ไม่ คุณไม่ได้แก้แค้นผม มันต้องมีเหตุผลบางอย่างที่คุณทำแบบนี้” ทันใดนั้น เจเรมี่ก็ยื่นมือมาและจับไปที่มืออันเย็นเยียบของเมเดลีน “ลินนี่ บอกผมมา เฟลิเป้คือคนที่กำลังบังคับคุณอยู่ใช่ไหม? เขาใช้อะไรขู่คุณงั้นเหรอ? ลินนี่ กลับบ้านกับผมนะ ได้โปรดกลับบ้านกับผมจะได้ไหม?”