บทที่ 798

เขายืนขึ้นในทันที แววตาที่เฉียบคมกำลังจับจ้องไปที่เฟลิเป้ “แกกล้าดียังไงถึงแตะต้องเธอ?!”

เขาเดือดดาล ฝ่ามือขาว ๆ ของเขาดึงคอเสื้อของเฟลิเป้ขึ้น ขณะที่เขาตะโกนว่า “ลินนี่เป็นของฉัน! แกกล้าดียังไงถึงแตะต้องเธอ?! เฟลิเป้ ฉันจะฆ่าแก”

เมเดลีนเห็นเจเรมี่ที่อยู่ ๆ ก็เริ่มเดือดดาล เขาเงื้อมือและกำลังจะชกเฟลิเป้

ในตอนนี้ บอดี้การ์ดด้านหลังเธอชักปืนพกออกมากและยิงกระสุนตรงไปที่เจเรมี่

เมื่อเมเดลีนได้สติและอยากที่จะหยุดมันไม่ให้เกิดขึ้น กระสุนก็พุ่งตรงออกไปโดนมือของเจเรมี่แล้ว

เลือดสีแดงเข้มหยดลงบนพื้นหิมะสีขาว ด้วยสีขาวและสีแดงที่ผสมกัน มันได้สร้างสีราวกับเลือดของปีศาจให้ปรากฏ

เมเดลีนรู้สึกเหน็บชาที่ดวงตาของเธอด้วยความเจ็บปวด หัวใจของเธออยู่ไม่สุขเป็นอย่างยิ่ง

เธอเดินไปข้างหน้า อยากที่จะช่วยเจเรมี่ แต่ก็ถูกหยุดโดยบอดี้การ์ดในทันที

“มาดาม คุณยังอยากเจอคุณหนูลิเลียนไหม? ถ้าคุณตัดสินใจที่จะช่วยเจเรมี่ในตอนนี้ ผมเกรงว่าคุณหนูลิเลียนจะต้องจากโลกนี้ไปตลอดกาล”

มือของเจเรมี่ได้รับบาดเจ็บ จากนั้นเฟลิเป้จึงผลักเขาออกอย่างง่ายดาย

เมเดลีนกลัวว่าเฟลิเป้จะสั่งให้บอดี้การ์ดทำอย่างอื่นกับเจเรมี่อีก ดังนั้นเธอจึงรีบพูดว่า “เจเรมี่ ถ้าคุณไม่อยากตายอยู่ที่นี่ ออกไปซะ และอย่าให้ฉันเจอคุณอีก!”

เธอแสร้งเป็นใจแข็งขณะที่เตือนเขา แต่หัวใจของเธอกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เจเรมี่เหลือบมองเลือดที่ฝ่ามือของเขา และด้วยดวงตาคู่สวยของเขา เขามองตรงไปที่เมเดลีนซึ่งอยู่ในระยะไกลอย่างเสน่หา

การมองของพวกเขาในครั้งนี้ ราวกับว่ามันจะถูกจดจำไว้เป็นเวลาหมื่นปี ราวกับว่าพวกเขาถูกทำให้พลัดพรากจากกันด้วยภูเขาและแม่น้ำนับพัน

หัวใจของเมเดลีนกำลังเต้นระส่ำอย่างเป็นกังวล เธอห่วงว่าเจเรมี่จะยังคงปฏิเสธที่จะยอมแพ้ และนั่นจะทำให้เขาติดกับดักที่อันตรายอีกครั้งจาการยืนกรานของเขา อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเธอไม่สามารถให้คำใบ้ใด ๆ กับเขาได้ เธอจึงทำได้แต่ไล่เขาออกไปด้วยการไม่แยแสเขามากยิ่งขึ้น

“โอเค ผมจะไป ผมจะไม่รบกวนคุณอีก”

“เอวลีน ไม่ว่าคุณจะเกลียดผมมากแค่ไหน ผมก็จะรอคุณเสมอ”

หลังจากที่เจเรมี่กล่าวคำพูดเช่นนี้กับเมเดลีน ในที่สุดเขาก็หันกลับไป