บทที่ 807

น้ำเสียงที่ดังขึ้นมากะทันหันของเขาทำให้เธอสะดุ้งตกใจและหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

มือของเธอสั่นเทาขณะที่ลูกบอลกระดาษซึ่งควรจะอยู่ในถังขยะกลับตกลงสู่พื้นแทน

เธอรีบไปตะครุบเก็บมันขึ้นมา เพียงแต่ว่าเธอช้ากว่าเจเรมี่

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอและใบหน้าของเขาเฉียดแก้มเธอไปเล็กน้อย

ลมหายใจของพวกเขาประสานกันอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เจเรมี่หยิบกระดาษก้อนนั้นขึ้นมาและกำลังจะโยนมันทิ้งไป ในตอนที่เขาสังเกตเห็นว่าเมเดลีนมีท่าทีผิดแปลกไป

เมื่อเมเดลีนเห็นว่าเจเรมี่กำลังจะเปิดกระดาษก้อนนั้นออก เธอก็รีบเอื้อมมือไปคว้ามันกลับคืนมา แต่เธอช้าไปเพียงหนึ่งวินาที

เมื่อเจอเรมี่เห็นผลลัพธ์ที่อยู่ในกระดาษนั้น ดวงตาของเขามืดมนลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่ คมคายและหล่อเหลาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที

เมเดลีนสังเกตเห็นได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเจเรมี่ เธอจึงเอื้อมมือออกไปอีกครั้ง คว้าผลการตรวจนั้นและยัดมันลงไปในถังขยะ

เธอรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมาก เธอไม่รู้เลยว่าเจเรมี่จะเข้าใจความหมายที่อยู่ในกระดาษนั่นหรือไม่ ขณะที่เธอครุ่นคิดอยู่สักพักว่าเธอจะเดินไปจากตรงนี้เลยดีไหม เธอก็ได้ยินเสียงเจเรมี่หัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาอย่างเย็นชา “คุณกำลังตั้งท้องลูกของเขา”

“...”

ในตอนนี้ใบหน้าของเมเดลีนแข็งทื่อยิ่งกว่าก้อนหิน เมื่อได้ยินดังนั้นหัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

‘เขาพูดว่าไงนะ?'

เธอไม่แน่ใจว่าเธอได้ยินอะไรไปเมื่อสักครู่นี้ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงที่กดต่ำและเย็นชาของเจเรมี่ก็พูดซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง “เธอกำลังตั้งท้องลูกของหมอนั่น”

เมเดลีนจ้องไปที่ชายคนนั้นซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา

นี่เขากำลังคิดว่าเธอตั้งท้องลูกของเฟลิเป้เหรอ?

เมเดลีนรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องและทำอะไรไม่ถูก แต่เธอก็ไม่สามารถตำหนิเจเรมี่เรื่องนี้ได้

มันสมเหตุสมผลที่เค้าจะคิดแบบนั้น