บทที่ 808

เธอขมวดคิ้วก่อนที่จะเดินออกไปอย่างเร่งรีบ

หลังจากที่เข้าไปนั่งในรถแล้วสักพัก เมเดลีนแตะที่ท้องของตัวเองและคิดถึงแววตาของเจเรมี่

'มันเป็นความโกรธ หึงหวง หรือความเสียใจกันเเน่?'

เมเดลีนหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

เรื่องที่เมเดลีนไม่ต้องการให้เฟลิเป้รู้ ในไม่ช้าเขาก็ได้รู้จากคนของเขา

และเขาดูมีความสุขมาก “เอวลีน คุณท้องลูกของผมจริง ๆ งั้นเหรอ?”

เมเดลีนไม่ได้ปฏิเสธอะไร หากเธอปฏิเสธ เธอกลัวว่าเฟลิเป้จะใช้วิธีการอย่างใดอย่างหนึ่งที่เขาทำได้เพื่อกำจัดเด็กคนนี้ทิ้ง

เธอไม่อยากที่จะคุยกับเขาเรื่องเด็กอีกต่อไป เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยในทันที “พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบการจากไปของคุณปู่ของฉัน ฉันจะไปเยี่ยมเขาที่สุสาน”

เฟลิเป้รีบตกลงทันที “เป็นเพราะว่าการประมูลที่ดินผืนนั้นประสบความล้มเหลว พรุ่งนี้ผมเลยมีเรื่องที่ต้องจัดการ แต่ไม่ต้องห่วงพรุ่งนี้ผมจะให้คนไปส่งคุณที่นั่น” เขาเผยรอยยิ้มอ่อนโยน “เอวลีน เด็กคนนี้เป็นลูกคนแรกของเรา ไม่ต้องกังวล แม้ว่าเราจะมีลูกคนนี้แล้ว แต่ผมจะยังคงปฏิบัติต่อลิเลียนเหมือนเป็นลูกสาวของผมอย่างเดิมแน่นอน”

“ถ้าคุณรักและปฏิบัติต่อลิเลียนเหมือนเป็นลูกสาวของคุณจริง ๆ คุณคงจะไม่ใช้เธอเป็นข้อต่อรองกับฉัน” เมเดลีนเปิดโปงเขาอย่างตรงไปตรงมา

ใบหน้าของเฟลิเป้เปลี่ยนไปเป็นบูดบึ้ง เมื่อเขามองไปยังแผ่นหลังของเมเดลีนที่เพิ่งเดินจากไป เขาเผลอมองลงไปที่ข้อมือของตัวเองและเห็นผ้าผูกผมที่อยู่ตรงข้อมือของเขา

เมื่อเขาจ้องมองมัน จิตใจของเขาก็ได้หลุดลอยไปไกล

...

เช้าวันรุ่งขึ้นเมเดลีนจัดแจงนำดอกเบญจมาศและเทียนสีขาวไปที่สุสาน

สายลมในต้นฤดูใบไม้ผลินั้นอ่อนโยนและบางเบาเป็นอย่างมาก สายลมพวกนี้มักมาพร้อมกับละอองฝนเล็กน้อยที่สร้างความเยือกเย็น

ภายหลังจากที่เธอลงจากรถแล้ว เธอก็รู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็นว่าบอดี้การ์ดทำท่าจะเดินตามเธอเข้าไปในสุสาน “อย่าตามมา ฉันอยากนั่งกับคุณปู่คนเดียวสักพัก”

บอดี้การ์ดที่ตามมาหยุดและไม่กล้าขัดใจเมเดลีน เขาทำได้เพียงมองตามหลังเธอที่มุ่งหน้าเข้าไปในสุสาน

สายลมเย็น ๆ พัดผ่านมาทำให้เขาตัวสั่นเล็กน้อย เขาคิดเอาว่ามันคงไม่เป็นไร หากเมเดลีนจะไปจุดเทียนเพียงคนเดียว เขาจึงเดินหันหลังกลับขึ้นรถและเล่นโทรศัพท์ขณะรอเธอ