บทที่ 816

“เอวลีน ผมไม่รักคุณอีกต่อไปแล้ว”

“นี่คือคู่หมั้นของผม เวตตี้”

“อะไรนะ? คุณกลัวว่าผมจะทำร้ายลูกของเฟลิเป้เลยใช่ไหม คุณผู้หญิงวิทแมน?”

เมเดลีนรู้สึกปวดใจขณะที่เธอวางมือของเธอลงที่ท้องของเธอ

‘เจเรมี่ นี่คือลูกแท้ ๆ ของคุณ’

‘ทั้งชีวิตของฉัน ไม่มีชายอื่นนอกจากคุณ’

‘แต่ในที่สุด คุณก็ยังไม่เชื่อในตัวฉัน’

เมเดลีนยิ้มอย่างขมขื่น จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อสองวันก่อน ที่มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งอ้างว่ามีจุดจบของความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่และได้เพิ่มเธอเป็นเพื่อนในโซเชียลมีเดีย

ในตอนนี้ นอกจากคนแปลกหน้าคนนั้นแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นที่เธอจะหันไปหาได้อีก

เพราะฉะนั้น เธอจึงตอบรับคำขอของคนแปลกหน้าคนนั้น ในตอนที่เธอกำลังคิดว่าเธอจะทักทายคนแปลกหน้าคนนั้นอย่างไรดี คนแปลกหน้าคนนั้นก็ทักข้อความเธอมา : [สวัสดีนะ คุณผู้หญิง ฉันยินดีมากเลนที่คุณรับแอดฉันเป็นเพื่อน]

เมเดลีนตอบกลับ : [ยินดีที่ได้รู้จักนะ คนแปลกหน้า]

[คุณผู้หญิง ฉันเพิ่งจะจบความสัมพันธ์ของฉันมาและฉันรู้สึกเศร้ามาก ๆ เลย คุณช่วยอยู่เป็นเพื่อนกับฉันนานกว่านี้หน่อยได้ไหม?]

เมเดลีนเองก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยเช่นกันและเริ่มที่จะสนทนากับคนแปลกหน้าคนนั้น

เมื่อตื่นนอนในเช้าวันต่อมา เมเดลีนก็รู้ตัวว่าเธอได้หลับไปโดยไม่รู้ตัว

เธออาบน้ำจากนั้นก็ตรงไปชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารเช้า ในเวลานั้นเฟลิเป้ก็โผล่มา

เขามารับเธอและส่งเธอไปที่บริษัท วิทแมน โดยอ้างว่าเขาอยากที่จะแต่งตั้งเมเดลีนให้เป็นผู้อำนวยการของแผนกออกแบบอัญมณีของบริษัท วิทแมน

เมเดลีนไม่มีอำนาจที่จะปฏิเสธข้อเสนอ แต่ที่ทำให้เธอประหลาดใจ คือ โครงการแรก ๆ ที่ถูกหารือมีบางอย่างที่จะต้องทำกับเจเรมี่

เจเรมี่ได้เสนอราคาหนึ่งล้านเพื่อว่าจ้างบริษัท วิทแมนปรับแต่งการออกแบบอัญมณีให้พวกเขา

เมเดลีนสงสัยว่าเฟลิเป้จงใจพยายามทดสอบเธอโดยยอมให้เธอเจอกับเจเรมี่ด้วยตัวเองเพื่อหารือโครงการนั้น เขาทำแม้กระทั่งกำหนดเวลานัดเจอในตอนกลางคืน

เมเดลีนในนามของนายหญิงของบริษัท วิทแมนเข้าไปในห้องประชุมเพื่อพบเจเรมี่

ในตอนนั้น เหล่าคนทำงานในแผนกได้ออกไปแล้ว ทั้งชั้นจึงมีเพียงแค่พวกเข้าสองคนที่ถูกทิ้งไว้