บทที่ 817

เจเรมี่ตกตะลึงอย่างมากในตอนที่เมเดลีนกอดเขาโดยความต้องการของเธอเอง

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่มืดสนิท เขาขยับมือไปรอบ ๆ เอวของเมเดลีนอย่างไม่รู้ตัว และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว ๆ ว่า “นอกจากเรื่องสัญญา ยังมีอะไรที่เราจะคุยกันอีกงั้นเหรอ คุณหญิงวิทแมน?

เมเดลีนไม่สามารถตำหนิที่เขาพูดในลักษณะดังกล่าวได้ เพราะเธอเป็นคนที่พูดจาด้วยวิธีเหยียดหยามเช่นนี้ตั้งแต่แรก

“เจเรมี่ ฉันมีบางอย่างที่สำคัญจริง ๆ จะคุยกับคุณค่ะ”

ด้วยแสงระยิบระยับพร่างพราย เจเรมี่ก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา “พูดสิ”

เมเดลีนสูดหายใจลึก ๆ เธอตรวจดูทางเข้าของห้องประชุมอย่างระมัดระวังเพื่อยืนยันอีกครั้งว่าไม่มีคนอื่นแอบฟัง มือเธอที่จับแขนของเจเรมี่แน่นขึ้นเล็กน้อย

“เจเรมี่ ที่จริงแล้ว เรา...”

อืดด อืดด

เมเดลีนเพิ่งจะพูดได้ไม่กี่คำในตอนที่โทรศัพท์บนพื้นเริ่มสั่น

หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอมองลงไปที่หน้าจอซึ่งสว่างขึ้นและกำลังแสดงสัญลักษณ์ของเฟลิเป้

‘คำพูดมาถึงปากของฉันแล้ว ฉันจะกลืนพวกมันกลับลงไปไม่ได้’

เมเดลีนที่กำหมัดรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกกลั่นแกล้ง เธอยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิมในตอนนี้

“คุณต้องการจะบอกอะไรกับผม?” เจเรมี่เน้นหัวข้อนี้ด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายมาก เพราะเธอเรียกเขาว่า ‘เจเรมี่’

ปิ๊ง!

จู่ ๆ ไฟในห้องประชุมก็เปิดขึ้นอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าแสงภายในตัวของเมเดลีนจะดับไปเสียแล้ว

เธอปล่อยมือของเจเรมี่และรีบเก็บโทรศัพท์ของเธออย่างกังวล

ในตอนที่เธอกำลังจะรับสายของเฟลิเป้ เจเรมี่ก็จับที่เอวของเมเดลีน

เมเดลีนเงยหน้าขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก “ปล่อยมือฉันนะ เจเรมี่”