บทที่ 833

เจเรมี่รู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นรอยยิ้มที่เหมือนมีอะไรบางอย่างบนใบหน้าของเฟลิเป้ “ฉันได้ของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว”

สำหรับเจเรมี่ เขาพอใจแล้ว เพราะเขาได้บอกลาผู้หญิงที่รักที่สุดของเขาก่อนจะมาที่นี่แล้ว

"จริงหรอ?" มีการเยาะเย้ยปรากฏในสายตาของเฟลิเป้ “ความรักที่นายมีต่อเอวลีน นั้นลึกซึ้งมาก แต่น่าเสียดายที่เธอเป็นของฉันแล้ว”

เจเรมี่โกรธมากหลังจากที่ได้ยินคำพูดยั่วยุเหล่านั้น เขาไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่าเมเดลีนหลงรักเฟลิเป้ เขาไม่ต้องการเห็นเธออุ้มท้องลูกของชายอื่นในขณะที่ทุกข์ทรมานแสนสาหัส

“มีอะไรผิดปกติเหรอ? นายโกรธเหรอ? โทษตัวเองซะเถอะที่ตอนนั้นยายไม่สนใจเอวลีน” เฟลิเป้พูดพร้อมกับหยิบปืนพกขึ้นมาบนโต๊ะกาแฟ เขาหมุนปืนอย่างช้า ๆ และบรรจุกระสุนใหม่เข้าไป

“ในตอนนั้น พ่อแม่ของฉันถูกปู่ของนายฆ่า และหลังจากนั้นฉันก็กลายเป็นเด็กกำพร้า”

“ตอนที่ฉันอ่อนแอที่สุดและต้องการใครสักคนมากที่สุด เขาส่งฉันไปที่เมืองเอฟและบอกฉันว่าเขาจะให้ฉันเข้าเรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุดของที่นี่ อันที่จริงเขาแค่ทิ้งฉันไว้ที่นี่เพื่อให้ฉันช่วยเหลือตัวเอง เขามอบสิ่งที่ดีที่สุดทั้งหมดให้นาย หลานชายคนโตของลูกชายคนโต!”

“ฉันดูแลตัวเองมาตลอดหลายปีที่อยู่ที่นี่ ก่อนที่ฉันจะสร้างรากฐานของตัวเองได้ในที่สุด ฉันจะไม่ยอมให้นายทำลายมันแบบนั้นแน่”

“ฉันจะเอาทุกอย่างที่เป็นของ วิทแมน กลับคืนมา รวมถึงเอวลีน เธอก็จะเป็นของฉันด้วย” เฟลิเป้พูดพร้อมกับยกปืนพกขึ้นช้า ๆ เพื่อเล็งไปที่หัวใจของเจเรมี่

ระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่ถึงห้าหลา และถ้ากระสุนถูกยิงออกไป มันจะใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งวินาทีก่อนที่มันจะเจาะเข้าไปในหัวใจของเจเรมี่

อย่างไรก็ตาม เจเรมี่ไม่กลัวและไม่ตื่นตระหนก ในทางกลับกันเขาหัวเราะ “สมบัติของวิทแมนจะไม่มีทางถูกคนแบบนายทำให้แปดเปื้อนตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ นอกจากนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เอวลีนกลับไปหานายอีก”

เฟลิเป้หัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขามั่นใจที่จะเอาชนะเจเรมี่ได้

นี่คืออาณาเขตของเขา ไม่มีใครสามารถหลบหนีจากสถานที่ที่เขามีอำนาจสูงสุดได้

ไม่แม้แต่เจเรมี่

“เจเรมี่ นายคิดว่านายมีอะไรที่จะต่อต้านฉันในสถานการณ์นี้ได้?”

เจเรมี่พูดอย่างใจเย็น “อย่างนั้นเหรอ ก็ลองดู”