บทที่ 832

“ได้ครับ” เคนเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาหาเขา

เมเดลีนไม่มีโอกาสได้พูดอะไรก่อนที่เธอจะถูกเมินเฉย

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ไปกินข้าวเช้าในทางตรงกันข้ามเธอกลับย่องไปที่ชั้นสอง

เมื่อเธอไปถึงปลายบันได เธอได้ยินเสียงของเจเรมี่จากห้องนอน “ตอนนี้เราไม่มีหลักฐานเพียงพอ ฉันต้องไปที่โกดังเพื่อหาเพิ่ม”

"คุณวิทแมน มันอันตรายเกินไป ทำไมเราไม่กลับไปที่เกลนเดลก่อนที่เราจะทำอะไรสักอย่างล่ะ?”

“คุณคิดว่าเราจะกลับไปที่เกลนเดลตอนนี้ได้เหรอ?”

เจเรมี่รู้ดีว่าเฟลิเป้ได้ระบุตำแหน่งของเขาไว้แล้ว

หลักฐานที่ดีที่สุด คือ การที่เขายิงใส่เคนเมื่อวานนี้

เฟลิเป้รู้ที่อยู่ของเขาแล้ว

เฟลิเป้รู้ว่าเมเดลีนอยู่กับเขา

"คุณวิทแมน แล้วจะเอายังไงล่ะครับ? ผมช่วยคุณไม่ได้แน่ ถ้าผมเป็นแบบนี้”

“คุณควรอยู่ที่นี่และพักฟื้น ตอนนี้เขาไม่อยากฆ่าคุณเพราะผมเป็นเป้าหมายที่เขาต้องการที่สุด” ดวงตาของเจเรมี่ดูสงบในขณะที่เขาตัดสินใจขั้นสุดท้าย “ถ้าผมไม่กลับมาก่อนเจ็ดโมงคืนนี้ คุณควรพาเอวลีนกลับไปที่เกลนเดล ดูให้แน่ใจว่าเธอไม่กลับไปหาเฟลิเป้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“เข้าใจแล้วครับ” เคนตอบ เมื่อเขาหันหลังกลับออกไป เขาก็เห็นเมเดลีนที่ประตู

เจเรมี่เห็นเคนตัวแข็งค้างและยืนอยู่กับที่ก่อนที่เขาจะเห็นเมเดลีน

“กลับไปที่ห้องของคุณเพื่อพักผ่อนซะ” เจเรมี่พูดขณะที่เขาไล่เคนออกไป จากนั้นเขาก็มองไปที่เมเดลีน “คุณกินข้าวเช้าเสร็จแล้วเหรอ?”

เมเดลีนไม่สนใจเขาและมองเขาด้วยท่าทางเคร่งขรึม “เจเรมี่ อย่าทำอะไรโง่ ๆ อย่าพยายามสร้างปัญหาให้เฟลิเป้ นี่เป็นคำแนะนำสุดท้ายของฉันที่จะมีให้คุณในฐานะอดีตภรรยา”

“หึ” เจเรมี่เยาะเย้ยและเดินไปหาเมเดลีนเพื่อจับใบหน้าของเธอ “เอวลีน คุณเป็นห่วงผมไหม?”

เสียงทุ้มของเขาฟังดูอ่อนโยนมาก จากนั้นดวงตาของเขาก็มืดลง “ถ้าผมไม่ได้กลับมาและถูกปืนของเฟลิเป้ยิงตาย คุณจะเสียใจเหมือนที่คุณเคยเป็นไหม? ใจของคุณจะแหลกสลายเหมือนเมื่อก่อนตอนที่คุณไม่ได้เจอผมไหม?”

“เจเรมี่ คุณกล้า...”