บทที่ 838

ชอปเปอร์ขับเข้าไปใกล้และผ่านกลุ่มนักฆ่าก่อนจะเลี้ยวโค้งหายตัวไป

เฟลิเป้รู้ว่าเจเรมี่หนีไปกับเมเดลีนแล้ว ดังนั้นเขาจึงสั่งให้คนของเขาตามล่า อย่างไรก็ตาม หลังจากตลอดทั้งเช้า พวกเขาก็ยังไม่พบเจเรมี่

“เจเรมี่” เขาพ่นชื่อนั้นลอดไรฟัน “ตราบใดที่นายอยู่ในเมืองเอฟ นายจะไม่มีวันหนีจากเงื้อมมือของฉันได้”

…

ภายในโรงแรมแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองอันเงียบสงบ เมเดลีนถูกนำตัวเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่มีพื้นที่เพียงหกสิบตารางฟุตเท่านั้น

ฝนทำเสียงกระทบกับหน้าต่าง และเมเดลีนก็กำลังรอชายคนนั้นกลับมาอย่างประหม่า

เมเดลีนไม่รู้ว่าเจเรมี่กำลังจะทำอะไร เขาหายไปครึ่งชั่วโมง ดังนั้นเธอจึงเริ่มกังวล

เธอต้องการไปหาเขา แต่เขาล็อกประตูก่อนจะจากไป

ในเวลานี้เอง เธอก็ได้ยินเสียงปลดล็อคประตู ดังนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นมอง

เจเรมี่เดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบ เขาถือกล่องอาหารที่สำหรับซื้อกลับบ้านไว้ จากนั้นก็โยนมันมาตรงหน้าเมเดลีน

"กินซะ"

น้ำเสียงของเขาเย็นชา หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังและถือของบางอย่างเข้าห้องน้ำ

เมเดลีนไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่แล้วเธอก็จำกลิ่นเลือดที่ลอยอยู่ในอากาศได้

เขาได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?

เมเดลีนเริ่มกังวลเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

สักพักเจเรมี่ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ท่าทีของเขายังคงสงบราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมเดลีนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอต้องการใช้วิธีอื่นเพื่อไล่เจเรมี่ให้ออกไป “กักขังฉันไว้ที่นี่มันจะมีความหมายอะไร? เจเรมี่ คุณมีโอกาสกลับไปที่เกลนเดลได้ ฉันจะกลายเป็นภาระของคุณถ้าคุณอยู่กับฉัน”

“เอวลีน คุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณกลับไปหาเฟลิเป้ถ้าคุณพูดแบบนั้นเหรอ?”