บทที่ 844

“เอวลีน ฟังผมนะ”

"ออกไป!" เสียงของเมเดลีนสั่นสะท้านเหมือนกับมือของเธอ “ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ไปซะ! กลับไปที่เกลนเดล อย่าให้ฉันเห็นคุณที่นี่อีก!”

เธอจ้องมองในขณะที่ไล่เขาออกไป น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เธอไม่อยากคิดว่าเจเรมี่จะไปไกลถึงขนาดฆ่าลูกของเขาเองได้

นี่มันแย่ยิ่งกว่าความเจ็บปวดที่เขาทำกับเธอในตอนนั้นเสียอีก

เจเรมี่ไม่ต้องการรบกวนเธอต่อไปอีก เมื่อเขาเห็นเธออยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ขนาดนี้ “คุณควรใจเย็น ๆ ก่อน ผมจะไปรอข้างนอก”

เจเรมี่เดินออกไปและปิดประตูตามหลังเขา

เขามองดูเมเดลีนผ่านหน้าต่างบานเล็กก่อนจะนั่งลง

เขารู้ว่าเมเดลีนเข้าใจเขาผิด

แต่มันก็เป็นไปตามคาด

ใกล้จะบ่ายโมงแล้ว เจเรมี่กำลังจะไปซื้ออาหารกลางวันให้เมเดลีน เขาเลยออกไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะจากไป เขาขอให้พยาบาลดูแลเมเดลีนไว้

พยาบาลตอบตกลงโดยไม่ลังเลเพราะเจเรมี่เป็นผู้ชายที่หล่อมาก

เมเดลีนมองที่หน้าต่างอย่างท้อแท้ จากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปสัมผัสเปลือกหอยที่คอของเธอก่อนที่เธอจะสะอึกสะอื้นอย่างแผ่วเบา

'เจเรมี่ คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังฆ่าลูกของคุณด้วยน้ำมือของคุณเอง?

'แม้ว่าคุณจะไม่คิดว่าเป็นลูกของคุณ แต่ทำไมคุณถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้?'

เมเดลีนรู้สึกว่าเธอไม่สามารถอยู่ใกล้เจเรมี่ได้อีกต่อไป ชายคนนั้นยังคงมีความชั่วร้ายอยู่ในเลือดของเขา

หลังจากที่เจเรมี่กลับมาพร้อมกับอาหาร เขาก็เดินกลับไปที่ห้องของโรงพยาบาล

ทว่าเมื่อเขาเข้าไปในห้อง เตียงก็ว่างเปล่าและเขาก็ไม่เห็นเมเดลีนแล้ว

เขาวิ่งไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลด้วยความตื่นตระหนก และพยาบาลคนเมื่อกี้ก็ตกใจกับความโกรธของเจเรมี่ เธอบอกเขาอย่างประหม่าว่า “ฉันเพิ่งเห็นเธอเมื่อกี้นี้เอง เพราะอย่างนั้นฉันคิดว่าเธอคงจะยังไปไม่ไกลเท่าไหร่…”