บทที่ 845

เฟลิเป้รู้สึกประหลาดใจ เขามองไปยังคนที่ราวกับไม่มีชีวิตและหน้าซีดเซียวตรงหน้าแล้วถามว่า “เจเรมี่ปล่อยคุณมาเหรอ?”

เมเดลีนพยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใด “ใช่ เขาปล่อยฉันมา เขายังสัญญาว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องที่คุณทำ แต่มีเงื่อนไข คือ คุณต้องปล่อยเขากลับไปที่เกลนเดล”

เฟลิเป้ฟังเธอแล้วถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เอวลีน นั่นคำขอของเขาหรือของคุณเองกันแน่?”

“ไม่สำคัญว่าจะเป็นคำขอของใคร แต่คุณให้คนอื่นตามล่าเขาอีกต่อไปไม่ได้แล้ว” เมเดลีนยื่นคำขาดและนัยน์ตาสีแดงของเธอมีนัยยะของการข่มขู่ “ถ้าคุณขอให้ใครสักคนตามล่าเขาอีกครั้ง อย่าหวังเลยว่าเด็กในท้องจะออกมาลืมตาดูโลกได้อย่างปลอดภัย”

หลังจากที่เธอพูดแบบนั้น รอยยิ้มของเฟลิเป้ก็หายไป

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ เมเดลีนก็รู้สึกราวกับว่ามีดนับพันกรีดผ่านหัวใจของเธอ

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอถูกบังคับให้ทำแท้ง

เด็กได้จากไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ยอมให้เฟลิเป้รู้เรื่องนี้แน่

แน่นอนว่าเธอไม่ยอมให้เขารู้ว่าเด็กนั่นเป็นลูกของเจเรมี่ด้วย

เห็นได้ชัดว่าเฟลิเป้ไม่เต็มใจกับคำขอนั้นสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังต้องประนีประนอมไป “ตกลง ผมสัญญาว่าจะปล่อยให้เขากลับไปที่เกลนเดล” เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างหน้าเมเดลีน “เอวลีน คุณต้องพักผ่อนและดูแลลูกของคุณให้ดี ผมจะบอกคนของผมให้หยุดตามหาเขา”

เขาจบคำพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเดินไปที่ประตู

เขาหันกลับมามองเมเดลีนที่กำลังก้มหน้า จากนั้นเขาก็สั่งว่า “ทุกคน ไปสนามบินเดี๋ยวนี้ เพราะเจเรมี่อาจจะอยู่ที่นั่น ไว้ชีวิตเขาจนกว่าเขาจะส่งวิดีโอนั่นมา”

เมเดลีนไม่ได้ยินสิ่งที่เฟลิเป้พูด อย่างไรก็ตามในเวลานี้ เธอรู้สึกมึนงงและทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้าของเธอดูเป็นสีเทา

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เจเรมี่เป็นคนเลือดเย็นและโหดเหี้ยม แต่เธอยังคงซื้อเวลาและโอกาสให้เขา

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงและดวงดาวก็เริ่มปรากฏขึ้นทีละดวง

เมเดลีนสัมผัสท้องแบนราบของเธอขณะที่น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของเธอ

มีสาวใช้เข้ามาและขอให้เธอไปทานอาหารเย็นที่ชั้นล่าง จากนั้นเธอก็ลงไปชั้นล่างและนั่งลงที่โต๊ะอาหารโดยไม่ตั้งใจเหมือนหุ่นยนต์