บทที่ 854

“ไม่ ฉันไม่ยอมแบบนั้นแน่ มันก็ตั้งหลายวันและฉันจำเป็นต้องพาสามีของฉันกลับบ้าน”

ทันใดนั้น เสียงอ่อนหวานของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากประตูของห้องใต้ดิน

เมเดลีนหันไปมองและเห็นอีเวตต์กำลังเมินเหล่าบอดี้การ์ดที่เกรี้ยวกราดขณะที่เธอเดินเข้ามาอย่างสงบ

เฟลิเป้เห็นการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอีเวตต์ จากนั้นท่าทีในแววตาของเขาก็เปลี่ยนไป

เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

อีเวตต์ไม่สนใจสายตาของเฟลิเป้ เธอเดินเข้าไปหาเจเรมี่และเมื่อเธอเห็นเลือดที่หลังของเขา ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไป “เจเรมี่ คุณบาดเจ็บ ฉันจะพาคุณไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

อีเวตต์ดึงเขาขึ้น แต่เจเรมี่ไม่ยอมปล่อยมือของเมเดลีน

เมื่อเมเดลีนเห็นความตั้งใจในแววตาของเขา เธอจึงดึงมือของเธอออก “เจเรมี่ ไปเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้คู่หมั้นของคุณห่วงสิ”

“คุณหญิงวิทแมนพูดถูก เจเรมี่ ไปกันเถอะค่ะ” อีเวตต์มองที่เจเรมี่และสังเกตเห็นว่าสายตาของเขาจ้องไปที่เมเดลีนตลอดเวลา

อีเวตต์ไม่อยากที่จะเสียเวลาอีกต่อไป เธอจับแขนของเจเรมี่และดึงเขาออกมาอย่างทุลักทุเล

“คุณชาริส” เฟลิเป้เรียกอีเวตต์ที่เร่งรีบจะออกไป “คุณมั่นใจมากใช่ไหมว่าคุณสามารถพาคนคนนี้ออกไปจากคฤหาสน์ของผมได้?”

อีเวตต์หยุดเดินและตอบกลับอย่างเยือกเย็นว่า “น่าสนใจจริง ๆ คุณวิทแมน คฤหาสน์ของคุณคือคุกที่ถูกกฎหมายรึไง? ฉันจำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากคุณเพื่อจะพาคู่หมั้นของฉันกลับบ้านด้วยงั้นเหรอ? ฉันไม่คิดว่าคุณมีอำนาจที่จะหยุดฉันจากการออกไปจากที่นี่พร้อมกับคู่หมั้นของฉันนะ”

หลังจากที่เธอพูดเช่นนั้น อีเวตต์ก็ช่วยเจเรมี่ออกไปโดยไม่มีใครตามไปหยุดเธอเลย

เฟลิเป้ยืนอยู่ในที่ที่เขาตกตะลึงและจ้องดูการจากไปของอีเวตต์ด้วยความไม่เชื่อ

เธอคือเคธี่จริง ๆ ใช่ไหม?

ไม่สิ

เคธี่คงจะไม่พูดกับเขาแบบนั้น

เธอจะจัดลำดับความสำคัญในทุก ๆ อย่างที่เธอทำ ทุกถ้อยคำที่เขาพูดเป็นเหมือนกับราชโองการสำหรับเธอ

เธอไม่มีทางปฏิบัติกับเขาเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม…