บทที่ 860

“คุณวิทแมน ถ้าคุณไม่ยอมรับกับข้อตกลงนี้ละก็ งั้นผมก็เกรงว่าผลงานศิลปะชิ้นโบว์แดงชิ้นนี้คงไม่สามารถเดินออกไปจากประตูนี้ได้ ใช่ไหม คนสวย?”

เมเดลีนไม่อยากที่จะช่วยพวกเขาสักคน หลังจากที่เธอมองไปที่ท่าทีที่เย่อหยิ่งของชายคนนั้นและสีหน้าที่มืดมนของเฟลิเป้

คนเดียวที่เธออยากจะช่วยในตอนนี้คือตัวเธอเองและเจเรมี่

ในขณะที่เฟลิเป้กำลังลังเล เมเดลีนก็ยืนขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เจิดจ้า “ใครบอกว่าฉันกำลังจะเดินออกจากประตูนี้งั้นเหรอ?”

เมื่อเมเดลีนกล่าวเช่นนั้น เฟลิเป้และฟาเบียนก็ตกตะลึง

ชายทั้งสองมองที่ใบหน้าอันยิ้มแย้มของเธอ สายตาของพวกขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความประหลาดใจ

“เอวลีน คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? คุณอยากจะอยู่ที่นี่ใช่ไหม?” เฟลิเป้ไม่อยากเชื่อ

เมเดลีนเพ่งมองไปที่เฟลิเป้อย่างเยือกเย็นก่อนที่หันสายตาคู่สวยไปที่หน้าของฟาเบียน “เขาปฎิบัติกับฉันที่นี่อย่างดีมากจนฉันไม่อยากจากไปเลย”

แววตาของฟาเบียนเป็นประกายในขณะที่เขายิ้มเยาะ “คุณพูดจริงเหรอ?”

“แน่นอนสิ” เมเดลีนมองอย่างเย่อหยิ่งไปที่เฟลิเป้ สีหน้าของเขาเริ่มมืดมนขึ้นเรื่อย ๆ “ฉันไม่อยากอยู่กับผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว ถ้าคุณมีทักษะและความสามารถ งั้นเอาชนะเพื่อฉันสิ”

ฟาเบียนมองไปที่เมเดลีนด้วยความสนใจ ในขณะเดียวกัน เขาดูเหมือนว่ากำลังสงสัยอะไรบางอย่าง

เมเดลีนพูดว่า “ทำไมล่ะ? คุณกลัวงั้นเหรอ? คุณกลัวเขางั้นเหรอ?”

“เฮอะ ทำไมผมจะต้องกลัวเขาด้วย?” ฟาเบียนเย้ยหยัน แน่นอนว่า วิธีการทางอ้อมและจิตวิทยานี้ใช้ได้ผลที่สุดกับชายหนุ่มที่บ้าพลังอย่างเขา

“เฟลิเป้ คุณได้ยินเรื่องนั้นใช่ไหม? ผู้หญิงของคุณไม่อยากไปกับคุณ แต่ยังไงก็ตาม ผมจะทำตามสัญญา คุณจะได้อเมริกาใต้ส่วนผมจะยึดตลาดมืด”

เฟลิเป้เมินเขาและจ้องตรงไปที่เมเดลีน “เอวลีน เธอจะไม่มากับฉันใช่ไหม?”

เมเดลีนพูดอย่างประชดประชันว่า “ฉันถูกเฝ้ามองอยู่ตลอดเหมือนกับนักโทษไม่ว่าจะไปที่ไหนอยู่แล้วหนิ ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมฉันไม่เปลี่ยนเป็นที่คุมขังที่ใหม่กว่าและดีกว่าล่ะ?”

เฟลิเป้กำลังคุกรุ่น เขากำหมัดและไม่พูดอะไรก่อนจะออกไปกับคนของเขา

ฟาเบียนรู้สึกตื่นเต้น เขาเปิดขวดไวน์ที่ดีที่สุดและรินให้กับเมเดลีนแก้วหนึ่ง “ที่รัก คุณช่างน่าประทับใจจริง ๆ บอกผมมาสิ ทำไมคุณถึงไม่อยากออกไปกับเขา?”

เขาตรงไปตรงมามากและดูไม่เหมือนกับพวกล่ำไร้สมองข้างนอกนั่นเลย