บทที่ 862

ใบหน้าสง่างามและหล่อเหลาของเขาเริ่มมืดครึ้ม “เจเรมี่ นายทำอะไรกับเคธี่? ทำไมเธอถึงเชื่อฟังนายขนาดนั้น? นี่นายจะพรากทุกอย่างไปจากฉันเลยใช่ไหม ทั้งผู้หญิง ทั้งอาชีพของฉัน?”

เจเรมี่เอนตัวนอนลงบนเตียงโดยที่ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด “ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสิ่งของ สักวันหนึ่งก็ต้องพลัดพรากจากไปในไม่ช้าก็เร็วนี้อยู่ดี เฟลิเป้ ตอนนั้นเคธี่รักนายมากนะ แต่นายต่างหากที่ไม่ได้ทะนุถนอมเธอเลย”

เฟลิเป้เหมือนได้ยินเรื่องตลก “แล้วนายล่ะ ตอนนั้นายทะนุถนอมเอวลีนรึเปล่า? ทำไมเธอถึงยังไม่ยอมปล่อยเศษเดนอย่างนายที่ทำให้เธอเกือบตายไปสักทีก็ไม่รู้?”

เจเรมี่เบิกตาเรียวของเขาออกกว้างและมองเฟลิเป้ด้วยสีหน้าเย็นชา “เราสองคนต่างก็เป็นเศษเดนเหมือนกันล่ะนะ แต่อย่างน้อยฉันก็ยังรู้ตัวดี แล้วนายล่ะ? หลังจากที่รู้ว่าเคธี่ฆ่าตัวตายเพราะนาย นายเคยรู้สึกผิดสักนิดบ้างไหม? ไม่เลย ถ้านายสำนึกจริง นายคงไม่มายุ่งกับภรรยาฉันหรอก”

“ภรรยาของนายเหรอ?” เฟลิเป้ถอนหายใจ “ภรรยานายตอนนี้คงอยู่กับผู้ชายอื่นแล้วล่ะ”

เจเรมี่ลุกขึ้นนั่งทันที และนั่นทำให้บาดแผลของเขาถูกรั้งตึงไว้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ “เฟลิเป้ เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ? นายทำอะไรกับภรรยาฉัน?”

“ฉันน่ะ ไม่ได้ทำอะไรหรอก เอวลีนต่างหากที่ไปหาผู้ชายคนนั้นเอง แล้วคนนี้….”

“คนนี้ที่ว่านี่หมายถึงฉันใช่ไหม?”

เสียงกังวานของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากประตูหน้าห้องพักผู้ป่วย

เจเรมี่ขมวดคิ้วมองไปทางที่มาของเสียง

ฟาเบียนซึ่งเอามือของเขาซุกกระเป๋ากางเกงอยู่ ดูท่าทางเหมือนเป็นพวกจิ๊กโก๋เจ้าสำราญที่หยิ่งทะนง “ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะ ฉันคือรองหัวหน้าของกลุ่มสเตเจี่ยน จอห์นสัน ส่วนพวกเราเป็นใครนะเหรอ อืม...” เขามองมาที่เฟลิเป้ “ไม่ว่าเขาจะทำอะไร พวกเราก็จะทำอย่างนั้นแหละ”

เฟลิเป้ทำหน้าไม่พอใจ “ฟาเบียน นายมาที่นี่ทำไม?”

“ฉันแค่อยากจะมาดูด้วยตาของตัวเองไงล่ะ ว่าผู้ชายคนนั้นที่แม่สาวน้อยรักนั้นเป็นยังไง” ฟาเบียนมองเจเรมี่อย่างดูถูกตั้งแต่หัวจรดเท้า “อืม… ก็งั้น ๆ แหละนะ ฉันว่าฉันชนะเห็น ๆ”

หลังจากที่เขาพูดยั่วยุเจเรมี่แล้ว ฟาเบียนก็เสยผมสีเงินของเขาขึ้นและมองมาที่เฟลิเป้ “คุณวิทแมน สุดสัปดาห์นี้จะมีงานดินเนอร์ปาร์ตี้ทางธุรกิจที่โรงแรมพรอสเพอริตี้ คุณสนใจจะเข้าร่วมด้วยไหม?”

พูดเสร็จแล้วฟาเบียนก็หันหลังเดินออกไป หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาทีเฟลิเป้ก็เดินตามเขาออกไป

เจเรมี่นั่งไม่ติดที่อีกต่อไปแล้ว ทั้งยังรู้สึกไม่ดีกับคำพูดของฟาเบียนเมื่อกี้อีกด้วย

ช่วงสองสามวันมานี้เขาติดต่อกับเมเดลีนไม่ได้เลย เขาไม่มีทางอื่นที่จะติดต่อกับเธอได้ นอกจากจะพบเธอตัวต่อตัวเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น ในขณะที่เขาพยายามถ่อสังขารเดินมาถึงตรงประตู อยู่ ๆ คนที่เขาคิดถึงมาตลอดก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาพอดี