บทที่ 883

เฟลิเป้รู้สึกหัวใจหยุดเต้นขณะที่เขาหยิบของออกมาจากกล่อง

เขาไม่เคยลืมด้ายสีแดงเส้นนี้

ในตอนที่เขาเจอกับสาวน้อยมีลักยิ้มคนนั้นเมื่อหลายปีก่อนที่ชายหาดของเอพริล ฮิลล์ เธอเป็นลำแสงที่ดึงเขาออกมาจากที่มืด เธอเป็นคนที่ให้เปลือกหอยสีรุ้งกับเขา

และเขาได้มอบด้ายสีแดงแก่เธอเป็นการตอบแทน

วันนั้นในปีนั้นถือเป็นการพบปะกันอย่างไร้เดียงสากับเวตตี้ที่กระฉับกระเฉงและแสนอบอุ่น มันคือรักแรกพบ

เมื่อเขาโตขึ้น เขาก็พบว่าเด็กสาวคนนั้นคือเมเดลีน

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาทำทุกอย่างด้วยอำนาจของเขาเพื่อให้เมเดลีนเป็นของเขา

อย่างไรก็ตาม ทำไมด้ายที่เขาให้กับเมเดลีนอยู่ในมือของเคธี่ล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงว่ามันถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัย

ความคิดของเฟลิเป้เต็มไปด้วยคำถามที่ตอบไม่ได้

ตอนที่เคธี่ถูกยิง มันก็ทำให้เขาเข้าใจว่าใครคือคนที่เขารักโดยแท้จริง

บางทีเขาควรจะรู้ในตอนที่เคธี่กระโดดลงแม่น้ำก็เพราะเขา บางทีเขาน่าจะรู้ตัวว่าเขาไม่เต็มใจแค่ไหน และหัวใจของเขาเจ็บปวดเพื่อเธอมากแค่ไหนในตอนที่เขาสูญเสียเธอไป

ถึงกระนั้น เขาก็ไม่เคยคิดที่จะนั่งลงและทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเอง

กลับกัน ทั้งหมดที่เขาทำในตอนนั้นคือการทรมานผู้หญิงที่จารึกตัวเองไว้ในใจของเขา

เฟลิเป้หลับตาลงด้วยความปวดร้าวที่กรีดร้องมาจากหัวใจ

จู่ ๆ ใครบางคนก็เข้ามารายงานว่าเมเดลีนได้มาถึงแล้ว

เฟลิเป้ลืมตาสีแดงก่ำเป็นวาวขึ้นขณะที่จ้องไปที่รูปของเคธี่ เขายืนขึ้น ตั้งสติก่อนที่จะลงไปยังชั้นล่าง

เมเดลีนมาตัวคนเดียว ขณะยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น รูปร่างและหน้าตาของเธอก็ยังคงงดงามเหนือจินตนาการ

อย่างไรก็ตาม เฟลิเป้ไม่รู้สึกหลงใหลหรือหวั่นไหวในหัวใจอีกต่อไป แม้ว่าร่างนี้จะสะท้อนในตาของเขาก็ตาม

เมเดลีนเงยหน้าขึ้นในตอนที่เธอได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินเข้ามาและเจอกับร่างที่สง่างาม แต่ไร้อารมณ์และว่างเปล่าของเฟลิเป้ บางอย่างรู้สึกผิดปกติ แต่ความสำคัญแรกของเมเดลีนคือเคธี่

“ฉันมาที่นี่เพื่อเจอกับเคธี่ เฟลิเป้”