บทที่ 884

“เคธี่อยู่ไหน เฟลิเป้?” เมเดลีนพูดต่อ แต่เฟลิเป้ได้ออกไปแล้ว

เมื่อเห็นเขาขับรถออกไป เมเดลีนจึงตัดสินใจที่จะค้นหาร่องรอยของเคธี่ในคฤหาสน์ เธอไปแม้กระทั่งห้องใต้ดิน แต่ก็ไม่พบว่าเคธี่อยู่ที่ไหน

เธอไปถามคนรับใช้ด้วยความสับสน แต่ไม่มีใครคนไหนมั่นใจในตัวเองเลย

เมเดลีนมาถึงห้องของเคธี่และพบภาพตัดปะเปิดอยู่บนเตียงของเธอ มันเต็มไปด้วยรูปภาพที่เธอได้ถ่ายในอดีต ดูเหมือนมันเพิ่งจะถูกเปิดดู

เฟลิเป้เป็นคนเปิดดูมันใช่ไหม?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงหยิบภาพตัดปะขึ้นมาเพื่อเจอกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่ยัดไว้ข้างใต้

“ใบรับรองการฌาปนกิจงั้นเหรอ?”

หัวใจของเมเดลีนเอียงวูบ

เมื่อเธอได้อ่าน เธอก็เห็นชื่อของเคธี่ตามด้วยลายเซ็นของเฟลิเป้ที่ด้านล่างสุด

เคธี่ตายแล้วงั้นเหรอ?!

…

เจเรมี่คิดว่าเมเดลีนกำลังพักผ่อนอยู่ในโรงแรมอยู่ตลอดเวลา เขาจึงพาลิเลียนออกไปเดินเล่นข้างนอก ดังนั้นเขาจึงประหลาดใจมากที่ไม่เห็นเธอในตอนที่พวกเขากลับไปถึงห้อง

เขาพาลูกสาวเข้านอนและกำลังจะโทรหาเมเดลีนในตอนที่ประตูถูกเปิดออก

“คุณไปไหนมา ลินนี่?” เจเรมี่จับมือของเธออย่างกังวลขณะที่เขากอดเธอซึ่งมีใบหน้าซีดเซียว “คุณรู้สึกไม่ดีใช่ไหม? คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า? เรามายอมแพ้ในตัวเด็กคนนั้นกันไหม ลินนี่? ผมมีความสุขกับแค่แจ็คและลิลลี่นะ”

เมเดลีนเงยหน้ามองชายที่ดูกังวลคนนั้น “เคธี่ตายแล้ว”

ท่าทีของเจเรมี่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “เคธี่ตายแล้วงั้นเหรอ?”

เมเดลีนส่งใบรับรองการฌาปนกิจให้กับเจเรมี่ซึ่งขมวดคิ้วขณะที่เขาอ่านมัน “ต้องเป็นเฟลิเป้แน่ มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลยนะ เคธี่ยังสบายดีอยู่เลยเมื่อวันก่อน”

“เฟลิเป้โหดร้ายมากขนาดนี้ได้ยังไง? เคธี่เจอเขาในตอนที่เธอเพิ่งจะ 15 เธออยู่กับเขามามากกว่าสิบปี เขามีใจทำร้ายเธอได้ยังไง?” เมเดลีนร้องไห้ขณะที่หัวใจของเธอบีบคั้น

เจเรมี่เช็ดน้ำตาให้เธอและดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนของเขา “ผมจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับเคธี่ ผมจะไม่ปล่อยให้เธอตายแบบนี้”

เขาปล่อยเธอ “ดูแลลิเลียนด้วย ผมจะไปตามหาเขา”