บทที่ 885

“นายท่านวิทแมนครับ คนของเราเพิ่งจะถึงที่เอพริล ฮิลล์ พวกเราได้ถามไปรอบ ๆ แล้ว และจากตาแก่คนหนึ่ง เราก็ได้รับการยืนยันว่ามีตระกูลหนึ่งที่มีลูกสาวชื่อเคธี่”

“พ่อของตระกูลนี้ทำธุรกิจเล็ก ๆ ดังนั้นตระกูลของพวกเขาค่อนข้างมีฐานะ อย่างไรก็ตาม เขาและภรรยาของเขาพบจุดจบที่น่าสลดใจระหว่างการเดินทางไปส่งของ”

“ญาติยึดบ้านของพวกเขาและโยนลูกสาวของพวกเขาออกไป”

คนคนนั้นยืนยัน

“นายท่านวิทแมนครับ มันถูกยืนยันแล้วว่าหลังจากการตายของพ่อแม่ ลูกสาวคนนั้นที่ถูกโยนออกไปคือคุณเคธี่อย่างแน่นอนครับ พวกเขาให้ภาพของคุณเคธี่ในตอนที่เธอยังเด็กกับผม ผมจะส่งให้คุณเดี๋ยวนี้ครับ”

หลังจากนั้น โทรศัพท์ของเฟลิเป้ก็ได้รับภาพนั้น

บนหน้าจอเป็นภาพเก่า ๆ ภาพหนึ่ง ภาพที่ทำให้น้ำตาของเฟลิเป้เอ่อล้นจากสองตา

มันเป็นรอยยิ้มเดียวกันกับที่สลักไว้ในความทรงจำของเขา รอยยิ้มเดียวที่หลอกหลอนในความฝันของเขาในตลอดทศวรรษที่ผ่านมา

เฟลิเป้อยากที่จะยิ้ม แต่การมองเห็นของเขาเริ่มพร่าเลือนจากน้ำตา

แขนขาของเขาอ่อนแรงและด้ายสีแดงก็ร่วงลงที่เท้าของเขา จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงไป คุกเข่าต่อหน้าหลุมศพของเคธี่

‘คือคุณมาโดยตลอด เคธี่’

‘คุณคือเด็กสาวที่ดึงผมออกมาจากความมืด’

‘ผมตามหาคุณมาตลอดหลายปีในขณะที่คุณอยู่ข้าง ๆ ผม’

‘แต่ผมก็ได้ทำให้สิ่งที่ไร้ความปราณีกับคุณ’

‘ทำไมผมถึงยังดื้อด้านนักแม้ในตอนที่เอวลีนบอกกับผมว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวคนนั้น?’

‘ทำไมต้องทำให้คุณจากผมไปตลอดกาล เพื่อให้ผมได้รู้ตัวว่าคุณได้หลอมละลายการดำรงอยู่ของคุณลงในส่วนลึกของหัวใจของผมไปแล้ว? ทำไมมันถึงสายไปขนาดนี้?

‘ทำไม?’

เขาเยาะเย้ยกับตัวเองขณะที่ความเจ็บปวดเกินบรรยายได้บีบคั้นหัวใจของเขา