บทที่ 888

ด้วยเหตุนั้น เจเรมี่ดูเหมือนจะเศร้าเล็กน้อย ขณะที่ยอมรับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเมเดลีนอย่างกังวล เขาจึงระมัดระวังมากขึ้นในขณะที่เธอเคยอยู่กับเขา

“ผมขอโทษ ลินนี่ ผมไม่ควรหยิบยกเรื่องในอดีตขึ้นมาเลย ผมขอโทษที่ทำให้คุณอารมณ์ไม่ดีอีกแล้ว”

เขาขอโทษอย่างอ่อนโยน แล้วจูบเบา ๆ ที่หลังหูของเธอ

“ผมจะพาคุณไปหาอดัมเป็นอย่างแรกในตอนเช้าเพื่อทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่เป็นไร จากนั้นเราจะไปจัดการสถานการณ์ของเคธี่กัน”

เขาโน้มตัวเพื่อที่จะอุ้มเมเดลีนขึ้นสู่อ้อมแขนของเขาโดยไม่รีรอให้เมเดลีนพยักหน้า

“มันดึกแล้ว ไปนอนกันเถอะ”

ขณะที่อุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน เมเดลีนก็รู้สึกใจเต้นในแบบที่เตือนให้เธอนึกถึงครั้งแรกที่เธอแต่งงานกับเจเรมี่

เธอประหม่า หวั่นไหว และมีความหวังเล็กน้อย

เจเรมี่อุ้มเมเดลีนนอนลงและจูบที่หน้าผากของเธอ

“ในที่สุด ผมก็ได้กอดคุณและนอนกับคุณอย่างสงบสุขสักที ลินนี่”

ในค่ำคืนที่มืดมิด น้ำเสียงของเขาช่างชวนให้เคลิบเคลิ้มราวกับว่ามันล่องลอยเข้าสู่หูของเธอ

เมเดลีนล่องลอยเข้าสู่ห้วงการนอนอย่างไร้ฝันขณะที่นอนบนอกกว้างของเขา

วันรุ่งขึ้น เธอไปตรวจร่างกายแบบทั้งตัวและจากนั้นก็ตรวจอัลตราซาวด์

เมเดลีนรู้สึกอุ่นใจขณะที่เธอจ้องมองความกังวลที่ปรากฏบนสีหน้าของชายที่อยู่ข้าง ๆ

เธอจำได้ว่าเธออยากจะให้เขามากับเธอในตอนที่เธอตั้งท้องแจ็คสัน แต่วันเวลาเหล่านั้นถูกทำลายไปทั้งหมดโดยเมเรดิธ