บทที่ 895

เจเรมี่กดดันเธอขณะที่หรี่ตาของเขาลงเรื่อย ๆ

พนักงานต้อนรับพูดตะกุกตะกัก “ชายคนนั้นพูดว่า ดอกกุหลาบทุกดอกสำหรับคุณนายวิทแมนเป็นตัวแทน...”

“ความรู้สึกของเขา” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาแต่ไกล “คุณสมบัติการจ้างงานของคุณไม่ต่ำเกินไปหน่อยเหรอ เจเรมี่? คุณมีพนักงานต้อนรับที่พูดติดอ่างอย่างนี้ได้อย่างไร”

เจเรมี่โกรธมากที่รู้ว่ามีชายคนหนึ่งมาส่งกุหลาบเมเดลีน

ตอนนี้เมื่อเขาได้ยินเสียงหยิ่งผยองนั้น เปลวเพลิงแห่งความโกรธภายในตัวของเขาก็ดับลงแทน

เมเดลีนหันกลับมามองฟาเบียนซึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างไม่กังวลอะไร พร้อมด้วยมือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าของเขา สร้อยเงินของเขายิ่งใหญ่และสะดุดตา

“นายกำลังพยายามยั่วโมโหฉันด้วยการส่งสิ่งนี้ไปให้ภรรยาของฉันเหรอ ฟาเบียน?” เจเรมี่ถามอย่างเย้าแหย่

“อย่าด่วนอิจฉาไปเลยประธานวิทแมน กุหลาบไม่จำเป็นต้องหมายความอย่างนั้นเสมอไป” ฟาเบียนตอบอย่างสื่อความหมาย

เมเดลีนเหลือบมองช่อดอกไม้และนับว่ามีทั้งหมด 30 ดอก

เธอยิ้มจาง ๆ “กุหลาบ 30 ดอก คุณฟาเบียน เป็นการระลึกถึงการพบกันครั้งแรกของเราใช่ไหม?”

“ที่รักรู้ดีที่สุด” ฟาเบียนยิ้มและพยักหน้าให้เมเดลีน ก่อนจะหันไปมองเจเรมี่อย่างเย่อหยิ่ง “ตามนั้นแหละ ท่านประธานวิทแมน”

เจเรมี่เลือกที่จะเพิกเฉยต่อฟาเบียน เขาไม่ต้องการต่อสู้กับลูกสุนัข

เมเดลีนช่วยปกป้องเจเรมี่โดยกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม ดอกกุหลาบมักจะมีความหมายที่ลึกซึ้ง บางทีคุณควรเลือกที่จะส่งดอกกุหลาบไปให้ผู้หญิงที่คุณชอบ คุณชายฟาเบียน ฉันขอโทษที่ไม่สามารถรับดอกไม้ของคุณได้ เพราะฉันจะรับแต่ดอกกุหลาบจากสามีของฉันเท่านั้นค่ะ”

เจเรมี่อารมณ์แจ่มใสขึ้นในทันที และความชื่นชอบของเขาที่มีต่อเมเดลีนก็เพิ่มขึ้น

ฟาเบียนขมวดคิ้วอย่างเจ็บปวดขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ “ไม่มีใครเคยปฏิเสธดอกไม้ของผมมาก่อน คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำแบบนั้น”

เมเดลีนไม่อยากที่จะพูดคุยกับฟาเบียน เพราะเขาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สังคมเมืองเอฟมืดมน เธอยังคงติดต่อกับเขาเพียงเพราะเขาเคยช่วยลิเลียนไว้ในอดีต

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ในเกลนเดล ฟาเบียน?” เมเดลีนถาม

ฟาเบียนฝึกหัดท่าทีไร้กังวลของเขาเป็นการยิ้มอย่างมีนัยยะ “ผมมาดูว่าสภาพเฟลิเป้จนตรอกเป็นอย่างไร”