บทที่ 896

เมื่อเห็นเขาใกล้ที่จะระเบิด เมเดลีนยอมรับคำขอโทษและทำให้เด็กส่งของออกไป

“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง ใจเย็น ๆ”

เมเดลีนปลอบชายคนนั้น

อย่างไรก็ตาม เจเรมี่ยังคงจ้องเมเดลีนอย่างหนักหน่วงด้วยสายตาที่เคร่งขรึม

“แน่นอนครับ ว่าผมจะต้องห่วง ผมทนเห็นคุณเจ็บอีกไม่ได้แล้ว ไม่แม้แต่รอยขีดข่วน”

ฟาเบียนยืนเป็นคนนอกอยู่ข้าง ๆ

เขากำลังจะถามว่าลิเลียนเป็นอย่างไรบ้างในตอนที่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา

เธอมีผมบ๊อบสีเทาและสวมเสื้อผ้าที่รัดรูปร่างอันแสนเย้ายวนของเธอ เมื่อเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรและแนะนำตัว

“สวัสดี ฉันลาน่า จอห์นสัน พี่สาวของฟาเบียนค่ะ”

กลายเป็นว่าฟาเบียนมีพี่สาวด้วยเช่นกัน

ทั้งเจเรมี่หรือเมเดลีนเองก็ไม่อยากจะสนิทกับตระกูลจอห์นสันมากเกินไป ดังนั้น ฝ่ายชายจึงใช้แขนโอบเมเดลีนและหันหน้าไป

“หนุ่มตระกูลวิทแมนช่างน่าเย้ายวนใจกว่าคนอื่น ๆ นะ”

ลาน่ากระตุกริมฝีปากสีแดงด้วยความสนใจ ขณะที่เธอจ้องมองพร้อมด้วยรอยยิ้มสนุกสนานไปในทิศทางที่เมเดลีนและเจเรมี่ออกไป

เมื่อพาเมเดลีนไปยังออฟฟิศของเธอแล้ว เจเรมี่ก็ถามขึ้นอย่างสงสัย “คุณรู้ไงว่าดอกกุหลาบ 30 ดอกสื่อถึงอะไร เอวลีน?”

“คุณมักจะให้ดอกกุหลาบ 88 ดอก กับคนในสุสาน เพราะงั้นฉันก็เลยค้นมันขึ้นมา”

เจเรมี่อึ้ง

กุหลาบ 88 ดอก เป็นความตั้งใจของเขาที่จะชดใช้ให้กับอดีต เช่นเดียวกับความรู้สึกของเขาในตอนนั้น

เจเรมี่ออกไปประชุม ทิ้งให้เมเดลีนเพื่อแต่งแต้มกลิ่นหอมในห้องอย่างโดดเดี่ยว