บทที่ 908

“ฉันไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระนะ” ลาน่าเปิดวิดีโอในแกลลอรี่โทรศัพท์ของเธอและยื่นโทรศัพท์ให้กับเจเรมี่

เนื้อหาของวิดีโอแสดงให้เห็นว่าเมเดลีนกำลังเดินเข้ามายังห้องของโรงแรมเมื่อไม่นานมานี้

เจเรมี่มองวิดีโอและฟังบทสนทนา สีหน้าของเขามีท่าทีที่ตกใจ

เมเดลีนคิดผิดว่าชายแปลกหน้าที่สวมชุดเหมือนเขาคือเขา!

เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเมเดลีนถึงไม่ยอมให้เขาแตะตัวเธอและเรียกเขาว่าสกปรกด้วยซ้ำ

แต่ มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นไม่ใช่เขา พวกเขาดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นอกจากเสื้อผ้าแล้ว ไม่มีความเหมือนกันระหว่างเขากับผู้ชายคนนั้นเลย แต่เมเดลีนคิดจริง ๆ ว่าชายคนนั้นคือเขา

“ลาน่า เธอกำลังใช้อุบายอะไรอยู่? ทำไมเมเดลีนถึงเป็นแบบนี้?” เจเรมี่ตั้งคำถาม หัวใจของเขาถูกบีบคั้นไปที่ละนิ้วโดยสิ่งที่มองไม่เห็น

เขาจินตนาการได้ว่าเมเดลีนอารมณ์เสียและผิดหวังมากแค่ไหนในตอนที่เธอคิดว่าชายคนนั้นคือเขา

ลาน่าโยนถุงยาเม็ดสีชมพูเข้าไปมือของเจเรมี่ “ยาชนิดนั้นที่ทำให้ประสาทหลอนได้ ยอดเยี่ยมไปเลยใช่ไหม?”

เจเรมี่มองไปที่ยาเม็ดเล็กและยาวสีชมพูในมือของเขา จากนั้นเขาก็เอายาที่เขาพกติดตัวในกระเป๋าเสื้อของเขาซึ่งเอาไว้สำหรับเมเดลีนออกมา และพวกมันคือแบบเดียวกันจริง ๆ

การคาดเดาที่น่ากลัวเกิดขึ้นในความคิดของเจา เขากำหมัดแน่น บีบเม็ดยาในมือของเขา

กลายเป็นว่ายาที่อดัม บราวน์ จัดให้กับเมเดลีนมีผลทำให้ประสาทหลอน

อดัม บราวน์

“ฉันขอจะบอกความจริงที่โหดร้ายกับคุณนะ อดัม บราวน์ แทบจะไม่ใช่หมอ ภรรยาของคุณก็แค่หนูทดลองของเขา”

หนูทดลอง!