บทที่ 909

เมเดลีนเพิ่งจะได้สติ สิ่งล่าสุดที่เธอได้เห็นในทันทีที่เธอลืมตาขึ้นคือเจเรมี่และลาน่ากำลังคุยกันอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย

และสิ่งสุดท้ายที่เธอคาดการณ์ว่าจะได้เห็น คือ การที่จู่ ๆ ลาน่าก็จูบเจเรมี่อย่างกะทันหันด้วยรอยยิ้มที่สดใส

ทันใดนั้น เมเดลีนก็กำหมัดและลุกขึ้นนั่ง เธอกำลังจะลงจากเตียงในตอนที่รู้สึกถึงความเจ็บปวดซึ่งกระเพื่อมเป็นระลอกในท้องของเธอ เธอกุมหน้าท้องโดยอัตโนมัติ

ลาน่ารู้ว่าความพยายามของเธอในครั้งนี้จะไม่ประสบความสำเร็จ และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เธอถูกเจเรมี่ผลักออกไปอย่างรุนแรงอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามตำแหน่งของพวกเขาและการกระทำเมื่อกี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เมเดลีนคิดว่าลาน่าจูบเจเรมี่

เจเรมี่ยังคงอยากที่จะถามลาน่าเรื่องยา แต่ในตอนที่เขาได้ยินเสียงในห้องพักผู้ป่วยและหันกลับไป เขาก็พบว่าเมเดลีนตื่นแล้ว

“ออกไปจากนี่ซะ อย่ามาขัดหูขัดตาต่อหน้าภรรยาของฉัน”

เขาไล่ลาน่าไปด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและผลักประตูเข้าไปในทันที เมื่อเห็นเมเดลีนกำลังขมวดคิ้วและกุมหน้าท้อง เขาก็ยิ่งรู้สึกกังวล

“ลินนี่ คุณหมดสติที่บ้านเมื่อกี้นี้ ตอนนี้คุณเป็นไงบ้าง? ท้องของคุณยังไม่หายดีใช่ไหม?” เจเรมี่เดินไปจับมือของเมเดลีน แต่เธอก็เลี่ยงมือของเขาอย่างเฉียบขาด

เจเรมี่รู้ว่าเมเดลีนอยู่ภายใต้ฤทธิ์ของยา มันจึงทำให้เธอเข้าใจเขาผิด เขาอยากที่จะอธิบายกับเธออย่างชัดเจน แต่เขาจะพูดอะไรได้?

ถ้าเขาพูดว่า อดัม บราวน์ กำลังปฏิบัติกับเมเดลีนเหมือนหนูทดลองและที่เธอเห็นทั้งหมดเป็นเพียงภาพหลอนของตัวเธอเอง อารมณ์ของเธอมีแต่จะแย่ไปกว่าเดิมเท่านั้น

“ฉันไม่อยากเห็นคุณตอนนี้ ออกไป” เมเดลีนไล่เขาออกไปและกลับไปนอนบนเตียง

เจเรมี่ไม่อยากให้เมเดลีนอารมณ์เสียในครั้งนี้ ดังนั้นเขาจึงเดินออกไปจากห้องผู้ป่วยเพื่อยืนเฝ้า

เขาโทรหาอดัม สายถูกต่อติด แต่ไม่มีใครรับสาย

เขาโทรอีกสายถึงแดเนียล ความสัมพันธ์ของแดเนียลและอดัมถือว่าดี แต่ในตอนที่เขาถามเรื่องอดัมอยู่ที่ไหน แดเนียลก็ไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน

เจเรมี่วางสายโดยไม่บอกแดเนียลถึงสถานการณ์ของเมเดลีน

ในตอนที่เขาคิดถึงเรื่องนั้น จู่ ๆ อดัมก็เปลี่ยนยาของเมเดลีนเมื่อนานมาแล้ว แต่พวกเขาไม่มีความสงสัยใด ๆ ด้วยครั้งหนึ่ง อดัมเคยช่วยเมเดลีนให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก