บทที่ 912

เมื่อได้ยินคำสารภาพของเจเรมี่ เมเดลีนก็สับสนไปชั่วครู่

เห็นได้ชัดว่าเธอเห็นเขาและลาน่าในตอนนั้น…

“ลินนี่ เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง ผมอยากจะส่งคุณไปยังเกาะที่เราเคยไปมาก่อนหน้านี้เพื่อเลี้ยงดูเด็กทารกคนนั้น ผมจะพาแจ็คและลิเลียนไปอยู่เป็นเพื่อนคุณด้วย เพื่อที่คุณจะได้ไม่โดดเดี่ยว”

เจเรมี่ได้ตัดสินใจเช่นนี้

ก่อนที่เมเดลีนจะได้คัดค้าน เขาก็จัดแจงทุกอย่างและพาเมเดลีนขึ้นเรือยอชส่วนตัวของเขาอย่างบีบบังคับในวันรุ่งขึ้น

เมเดลีนต่อต้านและอยากที่จะลงจากเรือยอชแต่ก็ถูกเจเรมี่อุ้มเข้าไปในห้องภายในเรือ เขาไม่ยอมให้เธอออกไปจนกระทั่งเรือยอชแล่นออกทะเล

เมเดลีนชำเลืองมองมหาสมุทรสีครามข้างนอกหน้าต่าง “เจเรมี่ คุณกำลังส่งฉันไปยังเกาะที่ห่างไกลเพื่อที่คุณจะได้เดทกับลาน่าอย่างที่คุณชอบใช่ไหม?”

เจเรมี่ไม่อธิบายและยอมให้เมเดลีนเข้าใจเขาผิด เขาเพียงแค่พูดอย่างอดทนว่า “ลินนี่ ไม่ว่าคุณจะคิดอะไร คุณแค่ต้องจำไว้ว่าผมจะไม่ทำอะไรที่ทำร้ายคุณ”

“เพื่อประโยชน์ของตัวฉันเองที่คุณไม่ยอมให้ฉันกินยาที่ฉันควรกินใช่ไหม?”

“ใช่ เพื่อประโยชน์ของตัวคุณเอง” ทันใดนั้น เจเรมี่ก็เสียงแผ่ว จากนั้นเสียงของสองซาลาเปาน้อยก็ดังมาจากดาดฟ้าเรือ

“ว้าว สวยมาก!” ลิลลี่มองไปที่มหาสมุทรสีครามและถอนหายใจ “พี่ รีบเรียกมัมมี้และคุณสุดหล่อมาดูสิ”

เมเดลีนก็ได้ยินเสียงของลิลลี่เช่นกัน เจเรมี่จับมือเธอแล้วพวกเขาก็เดินออกไปในวินาทีต่อมา

ลมทะเลส่งเสียงกระซิบเบา ๆ ในหูของพวกเขา ทะเลก็กระเพื่อมในที่ที่เรือยอชแล่นผ่าน

เจเรมี่เรียกเคนเข้ามาและให้เขาถ่ายรูปครอบครัวให้แก่พวกเขา

เมเดลีนเองก็ยิ้มให้กล้องเพื่อเห็นแก่เด็ก ๆ ทั้งสองด้วยเช่นกัน

ภาพที่อบอุ่นของครอบครัวนี้ถูกเห็นโดยกล้องส่องทางไกลคู่หนึ่งจากระยะไกล

ลาน่าสูบบุหรี่ สายตาของเธอดูเกรี้ยวกราด “จัดการหล่อนซะ”

สไนเปอร์ข้างเธอยิงกระสุนไปยังเป้าหมายอย่างเชื่อฟัง

เจเรมี่ที่กำลังมองเมเดลีนซึ่งกำลังเล่นกับลูก ๆ ทั้งสองในตอนที่เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างแปลก ๆ

เขาเงยหน้าขึ้นและมองกลับหลัง จู่ ๆ ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไป