บทที่ 913

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังกดดัน เคนจึงรีบออกไปเตรียมแพชูชีพ

เจเรมี่ถูกยิงสองครั้ง ครั้งแรกที่หลังและอีกครั้งที่ขา เลือดสีแดงเข้มกำลังไหลออกจากบาดแผลของชายคนนั้นอย่างต่อเนื่อง

เห็นได้ชัดว่าหน้าของเจเรมี่เริ่มซีด เขาเริ่มดูง่วงซึมและเหนื่อย

“เจเรมี่ อย่าหลับ อดทนไว้ก่อน ฉันจะไม่ยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับคุณ!” เมเดลีนเสียงสั่น มือของเธอที่กำลังถือผ้าก๊อซเองก็สั่นอย่างรุนแรงด้วยเช่นกัน

เธออยากที่จะรักษาแผลให้กับเขา แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้ดีเลย

เมื่อมองเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตา เจเรมี่ก็ยกมือของเขาขึ้นอย่างทุลักทุเลและเช็ดน้ำตาที่ไหลจากตาของเธออย่างอ่อนโยน

น้ำเสียงของเขายังคงฟังดูดีมาก แต่ลมหายใจของเขากลับแผ่วเบา

เมเดลีนหยิบผ้าห่มบนเตียงออกทั้งน้ำตาและกดที่แผลของเจเรมี่อย่างแรง แต่ผ้าห่มสีขาวเหมือนหิมะก็ถูกย้อมเป็นสีแดงในทันที

เธอสับสนและไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร น้ำตาร้อน ๆ ร่วงลงบนหน้าของชายคนนั้นทีละหยด

มือที่เปื้อนเลือดของเจเรมี่จับมือของเมเดลีนแน่น “อย่าร้องเลย เป็นเด็กดีและออกไปพร้อมกับแจ็คและลิเลียนนะ”

เมเดลีนส่ายหน้า สายตาของเธอดื้อดึง “ฉันไม่ไป!”

“ลินนี่…”

“เจเรมี่ คุณต้องอดทนไว้นะ คุณยังไม่ได้เห็นเด็กในท้องของฉันคลอดเลย คุณยังไม่ได้ยินลิเลียนเรียกคุณว่า ‘แดดดี้’ เลย ฉันจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณ!”

สายตาที่อ่อนล้าของเจเรมี่มองท้องของเมเดลีนที่ป่องออกมาเล็กน้อย พลางริมฝีปากบาง ๆ ของเขาก็ขยับเบา ๆ “ลิเลียน..”

เมเดลีนอยากที่จะเรียกลิเลียนเข้ามา แต่เคนก็พุ่งเข้ามาในตอนนี้ “ผมเตรียมแพชูชีพเรียบร้อยแล้ว! เรือยอชกำลังไหม้ ผมเกรงว่ามันจะระเบิดอีกไม่นาน คุณวิทแมน คุณ…”

เจเรมี่จับมือของเมเดลีน หน้าที่ซีดเผือดของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง “ไปซะ ลินนี่ พาเด็ก ๆ ไป”

อย่างไรก็ตาม เมเดลีนกลับยังคงส่ายหน้า “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” เธอบีบมือของเจเรมี่แน่น “เจเรมี่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ”

“ผมไม่ต้องการให้คุณอยู่ ผมอยากให้คุณไป ลินนี่ ฟังสิ”