บทที่ 920

“เหตุการณ์ยิงเรือยอชไม่เกี่ยวกับนายใช่ไหม?” เมเดลีนถามตรง ๆ

เฟลิปเป้ส่ายหน้า แววตาของเขาไม่มีความมุ่งร้ายและปิดบังอีกแล้ว “เคธี่พูดถูก หลายปีมานี้ ทั้งหมดที่ฉันทำไปก็คือความอิจฉาต่อเจเรมี่ อิจฉาที่เขามีชีวิตที่ดีกว่าฉันและอิจฉาที่เขามีเธออยู่ข้าง ๆ แต่ที่จริงแล้ว…”

เขาเย้ยหยันอย่างประชดประชันและมองไปที่ขวดแก้วซึ่งแขวนอยู่บนคอของเขา มันบรรจุอัฐิปริมาณเล็กน้อยของเคธี่เอาไว้

“ฉันทำในสิ่งที่ฉันอยากจะทำแล้ว และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ฉันต้องชดใช้บาป”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมเดลีนก็รู้สึกแปลกใจออกมาเล็กน้อย “เฟลิเป้ นายวางแผนจะทำอะไร?”

เฟลิเป้เพียงแค่ยิ้มและลูบขวดแก้วที่เยือกเย็น “เคธี่รู้ถึงสิ่งที่ฉันวางแผนที่จะทำ”

เมเดลีนไม่เข้าใจ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความโศกเศร้าและเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งของเฟลิเป้

“ฉันได้โอนหุ้นทั้งหมดของบริษัทวิทแมนไปยังชื่อของเธอ ในตอนนี้ทนายกำลังจัดการมันอยู่ แม้ฉันจะเกี่ยวข้องกับธุรกิจที่ผิดกฏหมาย แต่เงินทุนของบริษัทวิทแมนก็ขาวสะอาดทั้งหมด และบริษัทจะถูกมอบให้กับเธอภายหลัง”

เขาพูดปิดประโยคและมองไปยังเมเดลีนอย่างเคร่งขรึม “เอวลีน ฉันขอโทษ”

หลังจากที่เฟลิเป้ขอโทษ เขาก็หันหลัง

“เฟลิเป้” นายท่านอาวุโสวิทแมนรีบเดินเข้ามาและเรียกเขา

เฟลิเป้หยุดเดิน แผ่นหลังผอม ๆ ของเขาดูโดดเดี่ยวมากในตอนนี้

“เฟลิเป้ เจเรมี่ได้จากเราไปแล้ว แกจะทิ้งพวกเราไปด้วยไม่ได้นะ บริษัทวิทแมนจำเป็นต้องให้แกบริหารมัน”

“เอวลีนทำได้ดีกว่าผมมาก อีกอย่าง ผมยังมีเรื่องสำคัญมากที่จะต้องทำ” เฟลิเป้ตอบกลับเช่นนั้น จากนั้นก็เดินต่อก่อนที่จะหันหลังไป

ขณะที่เขามองหน้าของนายท่านอาวุโสวิทแมนซึ่งมีร่องรอยของความชรา แววตาของเขาก็เริ่มอบอุ่นและเขาก็เริ่มรู้สึกผิด

“ขอโทษนะครับ คุณลุง มันเป็นความผิดของผมที่เข้าใจลุงผิดไป”

“ทำไมคนแก่ต้องใส่ใจเรื่องเหล่านี้กับคนหนุ่มด้วยล่ะ? เฟลิเป้ อย่าไปนะ นี่เป็นบ้านของแก” นายท่านอาวุโสวิทแมนพยายามที่จะให้เขาอยู่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและความมุ่งหวัง