บทที่ 921

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แววตาของลาน่าก็เป็นประกายขึ้นในทันที

เธอรีบลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้อง

ชายคนที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงกำลังมองบาดแผลบนร่างกายของเขา จู่ ๆ ในตอนที่เขาได้ยินใครบางคนกำลังพุ่งเข้ามา เขาก็เลิกคิ้วขึ้นและมองไปยังทิศทางนั้นอย่างเยือกเย็น

ลาน่ามองดูดวงตาอันมีเสน่ห์คู่นั้น และมุมปากของเธอก็เลิกขึ้นอย่างมีเลศนัย

“ในที่สุดคุณก็ตื่นซะที”

…

เกลนเดล

หนึ่งเดือนต่อมา เมเดลีนยังคงทำให้ความคิดของตัวเองมึนตึงโดยการทำงานประจำวัน เธอจะฝืนตัวเองให้เลิกคิดถึงเรื่องที่น่าเศร้า

เพื่อประโยชน์ของลูกในท้องและลูก ๆ ที่น่ารักทั้งคู่ของเธอ เธอใช้ชีวิตในทุก ๆ วันในแง่บวกและมองโลกในแง่ดี

ขณะที่เธอไม่สามารถยอมรับว่าเจเรมี่ไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้ว เธอยังคงต้องเผชิญกับโรคนอนไม่หลับในระหว่างค่ำคืนอันเดียวดาย

เมเดลีนมายังวิทแมน คอร์เปอเรชั่นแต่เช้าตรู่วันจันทร์และนั่งอยู่บนที่นั่งซึ่งเป็นของเจเรมี่ จากนั้นเธอก็ดำเนินการรับมือกับเอกสารที่ซับซ้อนทุกประเภทอย่างชำนาญและรวดเร็ว

เมื่อถึงเวลาในการประชุมตอนเช้า เธอก็มุ่งหน้าไปเข้าร่วม

แม้ว่าเธอเป็นซีอีโอคนใหม่ของวิทแมน คอร์เปอเรชั่นและได้รับการยอมรับจากนายท่านอาวุโสวิทแมนแล้ว แต่เมเดลีนก็ยังคงขอให้พนักงามเรียกเธอว่ามาดาม

การเรียกเช่นนี้ทำให้เธอมีภาพลวงตาว่าเจเรมี่ยังคงมีชีวิตอยู่ และภาพลวงตานี้มีความสามารถที่จะรักษาหัวใจที่สลายของเธอ

มันเกือบจะเวลาเที่ยง และแค่ในตอนที่เมเดลีนกำลังจะรับประทานอาหาร เลขาของเธอก็เข้ามาแจ้งเธอว่า “มาดามคะ หัวหน้าของริฟเวอร์ดาวน์ คอร์เปอเรชั่นกล่าวว่าพวกเขาอยากจะเปลี่ยนวันจัดส่งและการออกแบบน้ำหอมค่ะ แล้วก็คุณโจนส์ได้เข้ามาหารือเรื่องนั้นกับคุณค่ะ เขากำลังรอคุณอยู่ในร้านอาหารข้าง ๆ ตอนนี้”

ลูกค้ามาก่อน ดังนั้น เมเดลีนจึงมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารในทันที

เนื่องจากมันบังเอิญเป็นมื้อเที่ยง จึงเป็นเรื่องปกติในวงการธุรกิจที่จะคุยเรื่องงานระหว่างมื้อเที่ยง

เมเดลีนไปยังร้านอาหาร แต่เธอคาดไม่ถึงว่าสถานที่นัดพบจะเป็นร้านอาหารที่มีความทรงจำมากมาย

แม้ว่าความทรงจำเหล่านั้นจะไม่สวยงาม แต่ตราบใดที่มีเขาอยู่ในภาพนั้น พวกมันก็ล้วนน่าจดจำต่อเมเดลีน