บทที่ 923

เมเดลีนเห็นใบหน้าที่เธอเฝ้าฝันถึงผ่านหน้าต่างรถ

เธอรีบลดกระจกหน้าต่างลงและจ้องมองด้วยความว่างเปล่าไปยังชายซึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารของรถคันข้าง ๆ

โครงหน้าอันแน่วแน่และสง่างามของชายคนนั้นถูกมองเห็นได้ผ่านม่านสายฝน

เมเดลีนจ้องด้วยความเหลือเชื่อในขณะที่การเต้นหัวใจของเธอค่อย ๆ เร็วขึ้น “เจเรมี่...” เธอส่งเสียงเรียกเบา ๆ และชายในรถก็หันหน้ามาหาเธอ

อย่างไรก็ตาม ไฟจราจรก็ได้เปลี่ยนเป็นสีเขียวในตอนนี้ และรถคนนั้นก็ขับผ่านเธอไปอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

เมเดลีนตกอยู่ในความสับสน จนกระทั่งเสียงแตรรถดังมาจากข้างหลังกระตุ้นให้เธอขยับตัว ในตอนนั้นเองเธอก็เหยียบคันเร่ง แต่รถคันเมื่อกี้ก็ได้หายไปแล้ว และเธอจำเลขทะเบียนรถไม่ได้เช่นกัน

เมเดลีนสืบเหตุการณ์นั้นผ่านทางเส้นสายของเธอ แต่ก็ไม่พบอะไร

‘เจเรมี่ เป็นเพราะฉันคิดถึงคุณมากเสียจนเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันเกิดภาพหลอนใช่ไหม?’

เธอถามตัวเอง แต่ก็ไม่มีใครตอบเธอได้

วันต่อมา ขณะที่เมเดลีนมาถึงบริษัทและก่อนที่เธอจะได้เข้าไปยังตึก กลุ่มนักข่าวซุบซิบก็ได้ล้อมเธอเอาไว้ แล้วพวกเขาก็เริ่มตั้งคำถามเธอในทันที

“คุณหญิงวิทแมนคะ ฉันได้ยินว่าคุณกับคุณโจนส์กับเดทกันเป็นการส่วนตัว นี่เรื่องจริงไหมคะ?”

“คุณลืมตัวตนของคุณในฐานะคุณหญิงวิทแมนแล้วเหรอคะ?”

“ใครบางคนบอกมาว่าคุณอยู่กับคุณวิทแมนแบบหลอก ๆ เท่านั้น ที่จริงแล้ว คุณไม่ได้รักคุณวิทแมนเลยด้วยซ้ำ พวกเขาบอกว่าเด็กในท้องของคุณเป็นเพียงหมากต่อรองในการสืบทอดวิทแมน คอร์เปอเรชั่น”

“ไรอันมีคู่หมั้นอยู่แล้ว คุณจะไม่เป็นชู้โดยการทำแบบนี้หรอกเหรอคะ? คุณหญิงวิทแมน ในความคิดของคุณ คุณคิดว่าความรักสำคัญกว่าชื่อเสียงไหมคะ?”

เมเดลีนยิ้มให้กับสายตาที่สงสัยและดูถูกหลายคู่นี้ จากนั้นเธอก็เผชิญหน้ากับกล้องอย่างสงบ “ในความคิดของดิฉันนะคะ สัตว์ดูดเลือดอย่างพวกคุณ ที่มีพฤติกรรมเลวทรามโดยการเหยียบย่ำคนอื่นภายใต้การเสาะหาความจริงนี่ ช่างน่ารำคาญจริง ๆ ค่ะ”