บทที่ 929

มีประกายแห่งความหวังในแววตาของเมเดลีน

เธอคิดว่าบางทีชายคนนั้นอาจจะยังมีความรู้สึกต่อเธอ

อย่างไรก็ตาม เจเรมี่มองเมเดลีนราวกับว่าเธอเป็นแค่คนแปลกหน้า หรืออาจจะเป็นศัตรูด้วยซ้ำ

“เธอตามมาฉันอีกแล้วนะ ใครส่งเธอมา?”

กลายเป็นว่าเขาคิดว่าเธอกำลังตามเขาอีกครั้ง

เมเดลีนรู้ว่าความทรงจำของชายคนนี้ยังคงสูญไป ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะข่มความรู้สึกเอาไว้ เธอมองเขาอย่างโศกเศร้าและถามว่า “คุณไม่ใช่เจเรมี่จริง ๆ งั้นเหรอ?”

เจเรมี่พยายามค้นหาในตัวเมเดลีนโดยการมองเธอ เขาจ้องในดวงตาที่โดดเดี่ยวและเปื้อนน้ำตาของเธออย่างลึกซึ้ง

เมเดลีนขมวดคิ้วขณะที่เธอยกมือขึ้น ปลายนิ้วกลมของเธออยู่บนแก้มของชายคนนั้น

เธอทำได้แค่แตะเบา ๆ ในตอนที่เจเรมี่คว้ามือของเธอแน่น

“เธอกำลังทำอะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่เยือกเย็นเป็นอย่างมาก

สายตาของเมเดลีนดูเจ็บปวด “คุณซิมเมอร์แมน คุณดูเหมือนสามีที่ตายไปแล้วของฉันจริง ๆ”

ขณะที่เธอกล่าวเช่นนั้น เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ภาพพักหน้าจอของเธอบนโทรศัพท์คือภาพครอบครัวที่พวกเขาถ่ายบนเรือยอชในวันนั้น

เจเรมี่ดูประหลาดใจในตอนที่เขาเห็นชายในรูปคนนั้น

อย่างไรก็ตาม เขายังคงเตือนเธออย่างเคร่งขรึมโดยไม่มีความปรานี เขาหรี่ตาในตอนที่พูดว่า “อย่าคิดว่าฉันเป็นสามีที่ตายไปแล้วของเธออีก”

เขาปล่อยมือของเมเดลีนอย่างน่าเสียดาย ก่อนที่จะเดินจากไปอย่างเป็นธรรมชาติและปราศจากความอาลัยอาวรณ์

เมเดลีนกล้ำกลืนความคับข้องใจและความโศกเศร้าที่เธอรู้สึก เก็บทุกอารมณ์ของเธอและเดินเข้าไปในบ้าน

ไรอันไม่อยู่ที่นั่น และนาโอมิกำลังมองแบบของเมเดลีนอย่างตาไม่กะพริบ