บทที่ 932

“ผมอยากรู้สึกถึงคุณมากกว่าที่ผมอยากรู้สึกถึงลูก”

“อะไรนะ?”

เมเดลีนไม่เข้าใจ แต่วินาทีต่อมา ฝ่ามือของเจเรมี่ก็จับหน้าของเธอ

อุณหภูมิที่ฝ่ามือของเขาให้ความอบอุ่นกับแก้มของเธอ

ก่อนที่เมเดลีนจะได้ตอบสนอง จู่ ๆ ชายที่อยู่ตรงหน้าก็จูบเธอ

เธอบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่จูบอันแสนอ่อนโยนของชายคนนั้นก็ค่อย ๆ ทำให้เธอสูญเสียทักษะความมีเหตุผลไป

เจเรมี่ลืมตาขึ้นเล็กน้อยและมองเมเดลีนที่หลับตาอยู่ เธอตกอยู่ในภวังค์ของจูบอันดูดดื่มของเขา จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ หลับตาลงเช่นกัน

เมเดลีนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนในตอนที่เจเรมี่ปล่อยเธอไป

เธอหายใจหอบ แก้มของเธอรู้สึกร้อนอย่างกับเป็นไข้

พวกเขาแต่งงานกันและมีลูกสามคน แต่เมเดลีนก็มักจะรู้สึกโอนอ่อนผ่อนตามในเรื่องนั้นอยู่เสมอ

เธอสงบใจที่เต้นรัวและกำลังจะพูดในตอนที่เจเรมี่พูดอย่างเยือกเย็นว่า “ผมจะกลับแล้ว”

“คุณจะกลับไปหาลาน่าใช่ไหม?” แววตาของเมเดลีนหม่นลงเล็กน้อย

เจเรมี่ไม่มองเธอ เขาเพียงแค่หันหลังและพูดว่า “ผมจะบอกให้คุณรู้ตอนที่เราเจอกันครั้งต่อไป”

“เจเรมี่” เมเดลีนตามไปและจับมือเขา “เจเรมี่ ทำไมคุณถึงอยู่กับลาน่าล่ะ? คุณยังไม่ได้ตอบฉันเลย คุณยังมีความทรงจำอยู่ไหม?”

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้” ความเฉยเมยอย่างกะทันหันของเจเรมี่ทำให้เมเดลีนค่อนข้างสับสน

ชายคนนั้นสลัดออกจากมือของเธอ

“เจเรมี่?”

“ชื่อของผมคือฮานส์” เขาหันมองเมเดลีนและพูดย้ำ ในตอนนั้น สายตาและท่าทีของเขาแตกต่างจากในตอนที่เขาจูบเธอ