บทที่ 933

เมื่อวินส์ตันเห็นว่าเมเดลีนยอมรับเรื่องนั้น เขาก็มองเธอด้วยความตกใจ

คาเลนยิ่งรู้สึกโกรธ “เอวลีน หล่อนไม่ละอายใจตัวเองรึไง? มันเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ตั้งแต่ที่เจเรมี่เสียชีวิตแล้วหล่อนก็มีความรักครั้งใหม่แล้วงั้นเหรอ? หล่อนไร้ศีลธรรมและทำเรื่องพวกนั้นกับผู้ชายคนอื่นได้ยังไง? หล่อนนี่มัน...”

“ช่วยฟังฉันหน่อยได้ไหม?” เมเดลีนแทรกคาเลนว่า “ดูให้ดีสิ แล้วคุณจะเห็นว่าผู้ชายในรูปคนนั้นคือเจเรมี่ เขายังมีชีวิตอยู่”

“อะไรนะ?!”

“อะไรนะ?!”

วินส์ตันลุกขึ้นอย่างกะทันหัน ตกใจพอ ๆ กับคาเลน

“คุณจำเขาจากด้านหลังไม่ได้รึไง?” เมเดลีนยื่นรูปให้

แม้ว่ามันเป็นเพียงแค่แผ่นหลังของเขา เมเดลีนก็บอกได้เสมอว่านั่นคือเขา

เมื่อคาเลนเหลือบมองมัน เธอก็ขยำรูปนั้นเป็นลูกบอลและโยนมันไปที่เท้าของเมเดลีน “หล่อนคิดว่าการหาคนที่มีขนาดตัวเท่ากับเจเรมี่มาจะทำให้หล่อนรอดตัวไปได้ง่าย ๆ เหรอ? หล่อนบอกว่านี่คือเจเรมี่ใช่ไหม? ก็ได้ ถ้าหล่อนพาเขามาได้ในตอนนี้ ฉันจะเชื่อ! ไม่เพียงแต่ฉันจะเชื่อ แต่ฉันจะคุกเข่าและคำนับเธอด้วย!”

เมเดลีนไม่รู้ว่าเธอจะพาเจเรมี่มาหาคาเลนและวินส์ตันในตอนนี้ได้อย่างไร

ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมเจเรมี่ถึงอ่อนโยนและใกล้ชิดกับเธอมากเมื่อคืนนี้

กลายเป็นว่ามันมีไว้เพื่อให้ใครบางคนถ่ายรูปพวกเขา

แน่นอนว่า เมื่อเมเดลีนเปิดโทรศัพท์ของเธอ รูปภาพของความสัมพันธ์ที่ถูกกล่าวหาของเธอก็มีอยู่ทุกที่บนอินเตอร์เน็ต

มีหลายสิ่งที่น่าสยดสยองเกินไปถูกกล่าวถึงเธอในส่วนแสดงความคิดเห็น เธอปิดโทรศัพท์และเลือกที่จะไม่สนใจมัน

“ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่เจเรมี่ก็มีชีวิตอยู่จริง ๆ” เมเดลีนเน้นย้ำกับวินส์ตันและคาเลนโดยไม่ขยับไปไหน “ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันจะมีแค่สามีคนเดียวเท่านั้นในชีวิตนี้ และนั่นคือเจเรมี่ วิทแมน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต มันก็จะเป็นแค่เขาเท่านั้น”

เมเดลีนรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะอธิบายและไม่อยากเสียเวลาอธิบายตัวเองอีก