บทที่ 936

คาเลนหวาดกลัวมากเสียจนรีบเอามือมาบังใบหน้าไว้ทำให้คมมีดเฉือนเข้าที่หลังมือ และเลือดไหลอาบลงมาตามบาดแผล

“อ๊า!” คาเลนร้องอย่างเจ็บปวด เธอตกใจกับการกระทำอันรุนแรงของลาน่า “แก แก…”

“หืม” ลาน่าเยาะเย้ยแล้วมองไปยังเมเดลีน “เอวลีน เธอคิดยังไง? เธอเกลียดแม่สามีใช่ไหม? ฉันกำลังช่วยสั่งสอนให้อยู่ รู้สึกดีไหมล่ะ?”

คาเลนมองไปยังบาดแผลที่มีเลือดไหล เมื่อเธอได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ยิ่งทำให้เธอทุ่มความโกรธทั้งหมดไปยังเมเดลีน “เอวลีน นี่คือสิ่งที่แกทำงั้นเหรอ? ผู้หญิงคนนี้พุ่งเป้าไปที่แก! เจเรมี่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะแก! แล้วตอนนี้ฉันยังต้องเจ็บตัวเพราะแก! ตัวซวย!”

“จิ๊ จิ๊ จิ๊ ปากมากน่ารำคาญซะจริง” ลาน่าโบกมีดคมในมืออย่างหมดความอดทน “เอวลีน เพราะยัยนี่น่ารำคาญ ให้ฉันช่วยหุบปากมันไปตลอดกาลก็แล้วกัน”

เมื่อคาเลนได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น

เธออยากจะหนี ทว่าถูกบอดี้การ์ดสองคนคว้าตัวไว้

“ปล่อยฉัน! ปล่อยเดี๋ยวนี้! เอวลีนยัยตัวซวย เมื่อไหร่แกจะเลิกแพร่กระจายความโชคร้ายสักที? แก…”

“หุบปาก!” ลาน่าตัดบทด้วยความไม่พอใจ

เมื่อคาเลนเห็นว่าลาน่าชี้มีดมาทางตนก็นิ่งไม่ไหวติง หล่อนหดคอหลับตาลงแล้วก็กรีดร้อง

อย่างไรก็ตาม เป็นเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นที่เธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใด ๆ

คาเลนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและพบกับภาพที่ไม่คาดฝัน

เมเดลีนกำลังยกมือข้างขวาขึ้นกันมีดของลาน่าที่พุ่งมายังเธอ!

คาเลนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจขณะมองเลือดที่กำลังหยดลงมาจากมือของเมเดลีน หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว

มันคือเลือดจริงไม่ใช่ของปลอมแต่อย่างใด

ลาน่าเองก็แปลกใจ “เอวลีน ดูเหมือนว่าเธอจะไม่กลัวตายเลยนะ”