บทที่ 960

ชายคนนี้ช่างไร้หัวใจอย่างแท้จริง

เธอปล่อยเขา และมีความสับสนอยู่ในแววตาของเธอ

“ถ้าคุณไม่ใช่เจเรมี่ แล้วคุณจูบฉันทำไม?”

“ผมทำก็เพราะว่าอยากทำ ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น” เขาตอบกลับง่าย ๆ และตรงไปตรงมา

เมเดลีนยิ้ม “งั้นนี่ก็เป็นวิธีที่คุณจูบลาน่าเหมือนกันใช่ไหม? คุณกอดเธอนอนในทุก ๆ คืนตลอดสามเดือนที่ผ่านมารึเปล่า?”

ในขณะที่มองเข้าไปในดวงตาของเมเดลีน จู่ ๆ เจเรมี่ก็เห็นภาพที่เธอเอ่ยในตาคู่สวยของเธอ

เขาเห็นตัวเองกำลังกอดผู้หญิงคนหนึ่งขณะที่พวกเขาหลับอย่างสงบในยามค่ำคืน

เขาไม่มีความสงบสุขแบบนั้นมานานมากแล้ว

อย่างไรก็ตาม เขามั่นใจมากว่าเขาไม่มีความทรงจำใด ๆ ในการกอดลาน่านอน

เมเดลีนผลักเขาออกไปอย่างสิ้นหวังหลังจากที่เห็นเขาเงียบ

เธอยังคงมีภาพที่เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อเธอ อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่มีหลักฐานการมีอยู่ของเธอในใจของเขาอีกแล้ว

หลังจากที่เมเดลีนออกไป ในที่สุดเจเรมี่ก็ได้สติหลังจากพักใหญ่ เขาหยิบชุดอโรมาเทอราพีที่เธอทิ้งไว้ให้ หลังจากที่เปิดมัน เขาก็นำมันมาอังไว้ใต้จมูกและสูดดม

กลิ่นจาง ๆ ของกุหลาบญี่ปุ่นแทรกซึมเข้าไปในจมูกของเขา ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย

ก่อนที่เธอจะออกไป เมเดลีนได้เอาบุหรี่ไปจากกล่องในตอนที่เจเรมี่เผลอ

เธอไปยังโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมลูกชายก่อนที่จะกลับมายังแล็บ

ก่อนหน้านี้ เจเรมี่เพียงแค่ทาบลงมาบนริมฝีปากของเธอในขณะที่เธอได้กลิ่นบุหรี่ที่เขาสูบและมันก็เพียงพอที่เธอจะรู้สึกเหมือนกับกำลังเสียการควบคุมความรู้สึก

สัญชาตญานบอกกับเธอว่าบุหรี่นั้นไม่ใช่ของธรรมดา

เธอตัดมันเปิดออกและทำการทดสอบในแล็บ

ผลลัพธ์ออกมาในตอนเย็น