บทที่ 961

“ลินนี่!”

เจเรมี่เรียกอย่างตาเหลือกตาพองราวกับว่ามันเป็นการตอบสนองโดยไม่รู้ตัว

เขาอุ้มเมเดลีนขึ้นรถและรีบไปยังโรงพยาบาลก่อนที่จะได้คิดด้วยซ้ำ

เมื่อเขาจากไป เขาก็เห็นรถพยาบาลและรถดับเพลิงที่เขาเพิ่งโทรหาเมื่อกี้นี้ผ่านเขาไป

เจเรมี่มองไปที่กระจกข้าง แม่บ้านที่เป็นพยานปรักปรำเขาก็ได้หนีไปแล้ว

เจเรมี่ส่งเมเดลีนไปยังโรงพยาบาล และหมอพูดว่าเธอแค่หมดสติเพราะเศร้ามากเกินไป

เศร้ามากเกินไปอย่างนั้นเหรอ?

เจเรมี่เข้าใจว่าทำไมเมเดลีนถึงเศร้า

เขามองไปที่หญิงสาวซึ่งไร้สติและรู้สึกห่วงแปลก ๆ

เจเรมี่ไม่ชินกับสิ่งที่เขากำลังรู้สึกต่อเมเดลีน

เขาหันหลังออกไปจากห้องก่อนที่จะเข้ามายังห้องพักผู้ป่วยซึ่งลูกชายคนเล็กของเมเดลีนอยู่อย่างไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อเขาอยู่ที่ประตู เขาก็เห็นคาเลนกับเด็ก ๆ น่ารักสองคนที่อายุประมาณสี่หรือห้าขวบ พวกเขากำลังคุยกับทารก

“คุณย่าคะ นี่ใช่น้องชายของหนูจริง ๆ ไหมคะ?” ลิเลียนกะพริบตาและถาม

คาเลนตอบกลับอย่างมีความสุข “เด็กโง่เอ๊ย นี่คือน้องชายของหนูและแจ็คไง ดูหน้าเล็ก ๆ ของเขาสิ มันเหมือนกับเจเรมี่ตอนที่เขาเล็ก ๆ เลย แจ็ค ดูสิ หลานก็เป็นแบบนี้ในตอนที่หลานตัวเล็ก ๆ เหมือนกัน หลาน ๆ ทั้งสองและพ่อดูเหมือนกันเป๊ะเลย!”

“ไม่นะ! ผมไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้น” แจ็คสันส่ายหัวและไม่ยอมรับว่าเขาก็ดูเหมือนเด็กคนนี้ในตอนที่เขายังเล็ก

คาเลนระเบิดหัวเราะออกมา “เด็กเกิดใหม่ทุกคนก็น่าเกลียดแหละ พวกเขาจะสวยขึ้นในตอนที่โตขึ้นนะ”

เมื่อเจเรมี่ได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกหดหู่โดยไม่มีเหตุผล

มันเป็นหลักฐานว่าพวกเขาไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่คฤหาสน์มอนต์โกเมอรีและไม่รู้ว่าเมเดลีนถูกรักษาอยู่