บทที่ 974

หลังจากเอวาเอ่ยเช่นนั้น เลขาของเมเดลีนก็เคาะประตู “คุณนายวิทแมนคะ มีชายหนุ่มถือช่อดอกกุหลาบแจ้งว่าเขาต้องการพบคุณค่ะ เขารออยู่ที่ด้านนอกตอนนี้”

“ชายหนุ่ม? ดอกกุหลาบ?” เอวางุนงง “แมดดี้ นั่นคนที่ชอบเธอหรือเปล่า? หรือเขาคิดว่าเจเรมี่ตายแล้ว นี่เลยเป็นสาเหตุที่เขาเข้าหาเธอในตอนนี้?”

เมเดลีนค่อนข้างคิดมาก ดังนั้นจึงบอกให้โคโค่ปฏิเสธเขาไป

แต่อย่างไรก็ตาม เมเดลีนยังได้ยินเสียงอันคุ้นเคยจากด้านนอกของออฟฟิศ “คุณผู้หญิงนี่มันก็นานแล้วนะ คุณลืมผมแล้วจริง ๆ เหรอ?”

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอก็ได้เห็นใบหน้าไม่จริงจังของฟาเบียนปรากฏขึ้นตรงหน้า

เอวาสับสน “แมดดี้ เขาคือ?”

“ผมเป็นเพื่อนชายคนสนิทของเอวลีนครับ” ฟาเบียนกล่าวอย่างซุกซน จากนั้นเขาจึงเลิกคิ้วแล้วเดินไปยังเอวลีน

“ผมพูดถูกไหม?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นเขาจึงสังเกตว่าดวงตาของเอวลีนแดงช้ำและดูเหมือนเพิ่งจะผ่านการร้องไห้มา

รอยยิ้มของฟาเบียนหายไปแล้วแทนที่ด้วยความจริงจัง

“เอวลีน คุณอารมณ์เสียเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของคุณสินะ?” ฟาเบียนถามอย่างอ่อนโยน “ที่จริงแล้ว ผมมาเพื่อขอโทษคุณเกี่ยวกับเรื่องนั้นล่ะ”

“ขอโทษ? สำหรับเรื่องอะไร? คุณเป็นใคร?” เอวายิ่งสับสนงุนงง

“น้องชายของลาน่า ฟาเบียน” เมเดลีนอธิบาย

เอวาโกรธมาเมื่อได้ฟัง “งั้นคุณก็เป็นน้องชายของยัยแม่มดนั่น! คุณยังกล้ามาที่นี่เพื่อขอโทษอีกเหรอ? คุณคิดว่าทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเรียบร้อยสวยงามหลังจากที่คุณขอโทษหรือไง? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ในสังคมนี้มีกฎหมายและคุณจะต้องชดใช้เมื่อฆ่าใคร!”

“เอวา” เมเดลีนลุกขึ้นคว้าเอวาซึ่งกำลังเดือดจัดไว้ “ฟาเบียนไม่เหมือนลาน่า เขาเคยช่วยเหลือฉันมาก่อนและยังเคยช่วยลิลลี่ด้วย”

เอวาทั้งตะลึงและประหลาดใจ “เขาเหรอช่วยลิลลี่?”

“เธอพูดถูก ผมกับลิลลี่เป็นเพื่อนสนิทกัน” ฟาเบียนพยายามสานสัมพันธ์กับเอวา จากนั้นจึงเผยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม “ก็เหมือนกับพวกคุณนั่นล่ะ ผมเกลียดผู้หญิงที่เห็นตัวเองเป็นใหญ่นั่น ถ้าไม่ใช่ว่าเพราะเธอเป็นพี่สาวของผม ผมคง…”