บทที่ 975

ดวงตาของเขาติดตรึงอยู่ที่เธอและหัวใจของเขาก็เริ่มเต้นรัวในทันใด

เธอช่างสวยจนแทบลืมหายใจในยามนี้

มีบรรยากาศเยือกเย็นรายรอบตัวเธอและรอยยิ้มน้อย ๆ บนใบหน้า อย่างไรก็ตาม ยิ่งเธอเยือกเย็นมากเท่าใดเธอก็ยิ่งดูมีเสน่ห์เท่านั้น

ต่อให้เธอไม่ได้แต่งตัว แต่เห็นได้ชัดว่าเธอแต่งหน้าเล็กน้อย

เขายังสามารถมองเห็นรอยแดงรอบนิ้วนางข้างซ้ายของเธอที่กำลังกำกระเป๋าคลัทช์ในตอนนี้

มันคือรอยช้ำจากการที่เธอฝืนถอดแหวนออกอย่างแรง

ฟาเบียนนำเธอไปยังชั้นสอง ตอนที่พวกเขาเดินผ่านเจเรมี่ เมเดลีนแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเขาและเดินผ่านไปราวอากาศธาตุ

เจเรมี่คว้าลำแขนบอบบางของเธอด้วยดวงตาเศร้าสร้อย “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?”

เมเดลีนไม่แม้แต่จะมองเขา “ไม่ใช่เรื่องของคุณ” เธอตอบอย่างเย็นชาและเดินขึ้นบันไดต่อไปหลังจากที่แกะมือเขาออก

หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าในอุ้งมือของเจเรมี่และหัวใจของเขาก็เริ่มเต้นผิดจังหวะ

ห้องนั่งเล่นชั้นสอง

ตอนนี้โยริคนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มีความปั่นป่วนอย่างรุนแรงภายใต้ดวงตาระแวดระวัง

ภายนอกชายหนุ่มดูหล่อเหลา และเขามีดวงตาซึ่งคมกริบราวกับเหยี่ยวอยู่ใต้หว่างคิ้วสมบูรณ์แบบ

“แกคิดอะไรอยู่? กล้าดียังไงถึงจุดไฟเผาคนโดยไร้ความคิด? ที่นี่คือเกลนเดล รู้ไหมว่าตระกูลมอนต์โกเมอรีมีสถานะยังไง?”

ลาน่าเย้ยหยันอย่างไม่แยแส “พวกมันไม่มีทางเทียบได้กับสเตเจี่ยน จอห์นสัน ไม่ว่าจะมีอำนาจมากแค่ไหนก็ตาม!”

“แกคิดว่าแก๊งสเตเจี่ยน จอห์นสัน เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจหรือไง? เราไม่เหมือนตระกูลมอนต์โกเมอรี แกต้องขอโทษเอวลีน มอนต์โกเมอรี เมื่อเธอมาถึงที่นี่”

“ขอโทษมัน?” ลาน่าหัวเราะคิกจากนั้นดวงตาของเธอก็เข้มขึ้น “ฉันใจดีกับมันอย่างที่สุดแล้วที่ปล่อยให้มันได้มีชีวิตยืนยาวขนาดนี้”

“หุบปาก!”

โยริคดุอย่างโกรธจัด