บทที่ 988

“คุณเป็นนักออกแบบเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงในธุรกิจเครื่องประดับ คุณน่าจะรู้เกี่ยวกับการวาดภาพใช่ไหม ถ้าหากว่ามีเวลาทำไมเราไม่มาลองแลกเปลี่ยนกันดูล่ะครับ?”

ไรอันดูเป็นสุภาพบุรุษและเคยช่วยเหลือเธอมาก่อน เมเดลีนจึงไม่ได้ปฏิเสธเขา

อีกด้าน ลาน่าได้พาตัวเองกลับมาถึงบ้าน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาข้างใน เธอก็โดนตบเข้าที่หน้าอย่างแรง

จนสมองรู้สึกว่างเปล่าและงุนงงไปชั่วขณะ

สัมผัสได้ถึงรสชาติของเลือดที่กำลังซึมออกมาจากมุมปาก

นาโอมิที่ตามลาน่ามาติด ๆ เมื่อเห็นอย่างนั้นก็ยืนตัวแข็ง

วันนี้เป็นวันหายนะอะไรกันนะ?

เธออยากจะเห็นเมเดลีนทำตัวเองขายหน้า แต่ทำไมสิ่งเหล่านี้ถึงได้ย้อนกลับมาหาเธอกัน?

ลาน่าจับใบหน้าที่เริ่มบวมของตัวเอง แล้วตะโกนเสียงดัง “พี่โยริค พี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง? พี่ตบฉันทำไมเนี่ย?”

“ถามตัวเองเถอะว่าทำอะไรลงไป” โยริคหน้าตาเคร่งเครียด ขณะที่เขาซ่อนความโกรธที่มากมายเอาไว้ภายใน “ฉันบอกเธอแล้วว่าให้เลิกทำตัวบ้า ๆ แล้วกลับไปใช้ชีวิตดั่งเจ้าหญิงของเธอที่เมืองเอฟซะ แล้วทำไมถึงได้ไปหาเรื่องเอวลีนได้?”

เมื่อลาน่าได้ยินอย่างนี้ เธอก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น “เอวลีน มอนต์โกเมอรีอีกแล้วเหรอ! พี่โยริค ชอบมันหรือไง? พี่ตบฉันตั้งสองครั้งเพื่อผู้หญิงคนนั้น! ฉันเป็นน้องสาวพี่นะ!”

“ถ้าเธอไม่ใช่น้องสาวฉัน ฉันยิงเธอตายไปแล้ว!” โยริคทนแทบไม่ไหว แต่ก็ยังต้องฝืนทนอยู่

“...” แววตาของลาน่าสั่นไหวไปด้วยความเดือดดาล “พี่ช่วยมันทำไม? นี่พี่ชอบมันจริง ๆ งั้นเหรอ?”

“อย่ามาไร้สาระ” โยริคเตือน แล้วจ้องมองไปที่นาโอมิด้วยสายตาเฉียบคม “จำไว้ ว่าอย่าไปหาเรื่องเอวลีนอีก ไม่อย่างนั้นเธอก็รับมือกับผลที่ตามมาให้ดีก็แล้วกัน”