บทที่ 987

“ลินนี่...”

“หยุดเรียกชื่อฉัน ฉันไม่อยากเจอคุณอีก” เมเดลีนขัดจังหวะเขาแล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง

“ฉันไม่เคยตำหนิที่คุณลืมฉัน ฉันรู้ดีว่าที่คุณเจ็บตัวก็เพราะต้องการปกป้องฉัน และนั่นคือสิ่งที่ลาน่าใช้เป็นโอกาสในการจัดการกับคุณ แต่นี่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างของคุณที่จะขาดมนุษยธรรมจนต้องฆ่าพ่อกับแม่ของฉัน!”

“เจเรมี่ ฉันไม่รู้ว่าต้องมองหน้าคุณยังไง ตอนที่ฉันเห็นคุณ ฉันก็เอาแต่คิดถึงการตายของพ่อกับแม่ตลอด ฉันหยุดคิดไม่ได้ คุณเข้าใจบ้างไหมว่าฉันต้องรู้สึกยังไง?”

เมเดลีนสูดหายใจลึกแล้วอุ้มเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาขึ้นจากโซฟา ก่อนจะมุ่งหน้าเดินออกไปจากเลานจ์

เจเรมี่คุกเข่าลงกับพื้น ในสมองมีเพียงคำพูดของเมเดลีนพูดซ้ำไปซ้ำมา ในตอนนั้นเขารู้สึกเหมือนมีมีดคม ๆ นับพันทิ่มตรงเข้าสู่หัวใจตัวเอง

ถ้าหากว่าเป็นไปได้เขาอยากจะแลกชีวิตของเขากับเอโลอิสและฌอน

เขายอมทำทุกอย่างเพื่อแลกกับการที่เมเดลีนจะรู้สึกดีขึ้นอีกครั้ง

‘แต่ลินนี่ คุณไม่ให้โอกาสผมได้ขอโทษและไถ่โทษกับสิ่งที่ทำอีกต่อไปแล้ว’

หลังจากที่เมเดลีนออกไปจากเลานจ์ เธอก็เดินตรงไปเรื่อย ๆ

เมื่อเดินผ่านตรงบันได เธอก็ได้ยินเสียงของไรอัน “เลิกทำให้ผมเสียเวลากับเรื่องพวกนี้ได้แล้ว ดูแลคนของคุณให้ดีแล้วอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”

หลังจากที่เมเดลีนได้ยินแบบนั้นและอยากจะเดินจากไป ไรอันก็วางสายและเดินลงมาจากบันไดโดยบังเอิญ

เมื่อเห็นเมเดลีน เขาก็ตกใจ ทว่าก็ส่งยิ้มอบอุ่นกลับมาให้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตาแดงก่ำและกำลังน้ำตาคลอ เขาก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “คุณโอเคไหมครับ คุณนายวิทแมน?”

เมเดลีนส่ายหัว “ตอนนี้ฉันทนได้ทุกสิ่งแล้วล่ะค่ะ จะไม่ยอมให้ตัวเองเป็นอะไรไปเพราะเห็นแก่ลูก”