บทที่ 991

ในตอนนั้นเองที่เมเดลีนรู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจ

ต่อมาเธอก็เปิดประตูรถแล้วเรียกรถพยายามด้วยมืออันสั่นเทา

หญิงสาววิ่งไปที่ข้างรถ เธอมองตามมือที่เต็มไปด้วยเลือดเข้าไปข้างในรถ

“ลินนี่ เรามาเริ่มใหม่...”

เธอได้ยินเจเรมี่พึมพำขณะที่หมดสติไป

น้ำตาของเมเดลีนค่อย ๆ ไหลนองหน้า ตอนนี้เธอรู้สึกถึงความคิดที่ขัดแย้งของตนเอง

เธอไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเขาทั้งนั้น แต่ก็ไม่อาจมองข้ามการตายของพ่อกับแม่เธอไปได้

รถพยาบาลมาถึงและรีบนำตัวเจเรมี่ไปอย่างรวดเร็ว

อวัยวะภายในของเขาไม่ได้รับความเสียหาย อาการบาดเจ็บส่วนใหญ่เป็นแผลที่ผิวภายนอก แต่มือซ้ายของเขาค่อนข้างบาดเจ็บสาหัส ทำให้ตอนนี้เขาไม่สามารถใช้ยกของหนักได้ นอกจากนี้ที่น่องซ้ายของเขาก็ยังมีบาดแผลขนาดใหญ่ซึ่งทำให้เขามีเลือดไหลออกมามาก

เจเรมี่เริ่มฝันขมุกขมัวอีกครั้ง เขาฝันว่าเรือระเบิดและเมเดลีนก็กำลังจะจากเขาไป

เขาจึงยื่นมือออกไปจับมือของเมเดลีน และในตอนนั้นเขาก็ตะโกนออกมาอย่างร้อนใจว่า “ลินนี่ อย่าทิ้งผมไป”

เขาตะโกนแล้วเบิกตาโพลงในขณะเดียวกัน

จากนั้นเขาก็เห็นใบหน้าตกใจของเคน “คุณวิทแมน คุณฟื้นแล้ว”

เจเรมี่เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังจับมือของเคนอยู่และจำภาพในฝันของตัวเองได้ จากนั้นเขาจึงตั้งสติแล้วปล่อยมือออก

ชายหนุ่มกระแอมไอเบา ๆ แล้วลุกขึ้นนั่งช้า ๆ

เคนรีบเข้ามาช่วยพยุงเขาด้วยสีหน้าโล่งใจ “คุณวิทแมน ในที่สุดคุณก็จำทุกอย่างได้แล้ว!”

เจเรมี่หยุดชะงักแล้วขมวดคิ้วนิ่ง “ทำไมผมมาอยู่ที่นี่?

“คุณวิทแมน คุณความจำเสื่อมอีกแล้วเหรอครับ? เมื่อเช้าคุณประสบอุบัติเหตุ”

“อุบัติเหตุ?” เจเรมี่พยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เขากลับรู้สึกหนักหัว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นก็พร่าเลือนไปเช่นกัน

เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่รุนแรงเช่นนี้