บทที่ 992

“เดี๋ยวคุณแม่ก็มาถึงแล้วล่ะ” แจ็คมองไปที่ถนน ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับรู้สึกผิดหวัง “ไม่รู้เมื่อไหร่ แดดดี้จะกลับบ้านนะ”

“แดดดี้? หนูไม่เห็นแดดดี้นานแล้วเหมือนกัน” ลิเลียนหน้ามุ่ย เธอยังคงคิดว่าพ่อของเธอคือเฟลิเป้ ภายในดวงตากลมโตแอบซ่อนความอ้างว้างไว้

แต่ในทันใดนั้นเองดวงตากลมก็กลับมาสดใสเป็นประกายอีกครั้ง

จู่ ๆ ก็มีช่อดอกไม้ที่ทำมาจากลูกกวาดหลากสีปรากฏขึ้นต่อหน้าลิเลียน

“เอ๋?” ลิเลียนสับสน แต่ดวงตาของเธอก็ยังคงเป็นประกายด้วยความสนใจกับสิ่งตรงหน้า “ว้าว สวยจังเลย!”

แจ็คสันมองไปยังมือที่ถือช่อดอกไม้และเห็นใบหน้าที่ดูเป็นคนเจ้าสำราญ

"คุณเป็นใคร?" แจ็คสันดึงลิเลียนไปข้างหลังและถามฟาเบียนด้วยความระแวง

ฟาเบียนยังคงดูเหมือนเป็นคนขี้เล่นไม่เอาจริงเอาจัง จากนั้นเขาก็มองไปที่แจ็คสันด้วยท่าทางที่ไม่พอใจและพูดอย่างอวดดีว่า “ฉันเป็นเพื่อนของลิลลี่”

แจ็คสันมองฟาเบียนอย่างสงสัย จากนั้นเขาก็ได้ยินลิเลียนตะโกนว่า “นายผมขาว!”

ลิเลียนจำฟาเบียนได้

ฟาเบียนขมวดคิ้ว เขาย้อมผมสีเงินเป็นสีน้ำตาลแล้ว

แจ็คสันจำได้ว่าลิเลียนเคยพูดถึงนายผมขาวคนนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงลดการป้องกันลงเล็กน้อย

“แจ็ดกี้ นายผมขาวเป็นเพื่อนของฉัน ฉันเคยให้โลลิป็อบเขาด้วยนะ”

“ใช่” ฟาเบียนยิ้ม “ฉันจะให้โลลิป็อบทั้งหมดนี้กับลิลลี่ เธอชอบไหม?”

“ทั้งหมดคือของฉันใช่ไหมคะ?” ลิเลียนตื่นเต้น ดวงตากลมโตของเธอเป็นประกายด้วยความยินดี

เนื่องจากการจราจรที่ติดขัด เมเดลีนจึงมาสายเล็กน้อย หลังจากที่เธอจอดรถ เธอก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังคุยกับลูก ๆ ของเธอ ดังนั้นเธอจึงรีบเดินไปหาด้วยความกังวล แต่เมื่อเธอเข้าไปใกล้ เธอก็เห็นว่าเป็นฟาเบียน

เมื่อเจอกันฟาเบียนก็ทักทายเมเดลีน อย่างไรก็ตามเธอกลับเพียงมองมาที่เขาและพาเด็ก ๆ ออกไป

“เอวลีน ผมไม่ได้ตั้งใจมารบกวนพวกเขานะ ผมแค่มาเยี่ยมลิลลี่” ฟาเบียนอธิบายด้วยความเศร้า

“ฉันรู้ แต่ฟาเบียน ฉันเป็นเพื่อนคุณไม่ได้อีกแล้ว พี่สาวของคุณชักใยให้เจเรมี่ฆ่าพ่อแม่ฉัน จนถึงตอนนี้การจากไปของพวกท่านก็ยังถูกสรุปให้เป็นอุบัติเหตุอยู่”

เมเดลีนเอ่ยเสียงเรียบ “ฟาเบียน ฉันไม่ได้เกลียดคุณ แต่ฉันเกลียดลาน่าพี่สาวของคุณ แล้วก็เกลียดแก๊งสเตเจี่ยน จอห์นสัน ในฐานะแก๊งที่ผิดกฎหมายด้วย ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องล้างแค้นให้พ่อกับแม่ของฉันแน่”