บทที่ 993

อะไรนะ?

ลาน่าสับสน ในขณะที่เธอพยายามคิดว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร จู่ ๆ เธอก็หายใจไม่ออก

???

เมเดลีนยกมือขวาคว้าคอของลาน่าไว้แน่น

ลาน่าไม่คิดว่าเมเดลีนจะทำเช่นนี้

เธอใช้กำลังทั้งหมดที่มีโต้กลับ แต่เมเดลีนดูจะแข็งแกร่งเกินไป

"ปล่อย… นะ! เอวลีน ยัยบ้า ปล่อยฉันนะ! อั่ก!"

ลาน่าขู่ แต่เมเดลีนกลับจับเธอไว้แน่น ทั้งยังกดลาน่าเข้ากับกำแพงขณะที่เธอพยายามดิ้น

ดวงตาสีแดงก่ำของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์อาฆาตพยาบาท ราวกับว่ามีพายุกำลังก่อตัวอยู่เบื้องหลังของพวกเธอ

เมื่อนึกถึงการตายของเอโลอิสและฌอน เธอก็ยิ่งกำมือแน่นยิ่งขึ้น

เมเดลีนไม่ได้พูดอะไร เพียงเฝ้าดูใบหน้าของลาน่าที่แดงขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอหายใจไม่ออก เธอดูเหมือนเริ่มจะเจ็บปวด

ในทางกลับกัน ดวงตาของเมเดลีนเองก็เปียกชื้นและแดงขึ้น

‘พ่อคะ แม่คะ...’

เธอโหยหาความรักของพ่อและแม่มานานหลายปี

นั่นเป็นบ้านที่เธอได้กลับคืนมาหลังจากผ่านความยากลำบากมากมาย

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้ถูกทำลายโดยผู้หญิงชั่วร้ายและวิกลจริตคนนี้ที่คอยชักใยผู้ชายที่เธอรักมากที่สุด

ดวงตาของลาน่าเบิกกว้าง เธอรู้สึกว่ามือและเท้าเริ่มเย็น และหายใจไม่ออกไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ตาม

หลังจากที่เจเรมี่ได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้น เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เขาไม่สนใจบาดแผลที่ขาและบอกให้เด็ก ๆ อยู่ในห้อง ก่อนจะเดินไปที่ประตูโดยฝืนทนความเจ็บปวดเอาไว้

เมื่อเขาเห็นเมเดลีนกำลังบีบคอลาน่าจนหายใจไม่ออก เขาก็วิ่งเข้าไปจับเมเดลีนเอาไว้

“ลินนี่ ปล่อย!” เขาเอ่ยเรียกสติ

ถึงอย่างนั้นเมเดลีนก็ไม่ได้สนใจเขา เธอรู้สึกมีความสุขจากการได้แก้แค้นและเห็นลาน่าเจ็บปวด