บทที่ 13

ในขณะนั้นเอง ณ คฤหาสน์ชิงสุ่ย

คฤหาสน์ชิงสุ่ยปลูกสร้างอยู่บนหุบเขา มันเป็นบ้านพักตากอากาศที่สวีอู่เปิดสู่โลกภายนอกเพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือนสัปดาห์ละครั้ง แต่ยามที่จำเป็นก็จะเป็นพระราชวังฤดูร้อนของสวีอู่ด้วย

ฝนฟ้าชักจะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ และเมฆดำทะมึนในเมืองก็คล้อยต่ำลงมาทุกที ๆ ตอนนี้คฤหาสน์ชิงสุ่ยได้ถูกปิดตายและหยุดการติดต่อกับโลกภายนอก

สวีอู่ที่มาถึงที่นี่พร้อมเหล่าพี่น้องทั้งหลายที่กำลังรอคอยให้หลี่ชิงเฟิงมาถึง

ในตอนนี้เอง ชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอกก็วิ่งเข้ามาในห้องแล้วบอกว่า "นายท่านอู่! มีข่าวจากข้างนอกว่าไอ้เด็กหลี่ชิงเฟิงเองก็ระดมกำลังพลด้วยครับ"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่หัวเราะออกมา!

เฮยหลางยิ้มเย็นชา "ให้ตายสิวะ! ไอ้เด็กนี่มันไม่กลัวตายจริง ๆ! มันคิดจะหาคนมาช่วยงั้นรึ? ฉันก็อยากจะรู้นักว่าเมื่อกวาดสายตามองไปทั่วมณฑลทั้งสาม จะมีใครกล้าช่วยมันบ้าง!"

"ใครมันจะไปมีคนเยอะกว่านายท่านอู่ของพวกเราอีกเล่า? ฉันคิดว่าไอ้เด็กนี่มันโง่เง่าสิ้นดี!"

"ในมณฑลทั้งสามแห่งนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่านายท่านอู่คือจอมราชันย์!"

เมื่อสวีอู่ได้ยินเช่นนี้ แววตาก็ฉายประกายดูแคลนพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "พี่น้องทั้งหลาย ถ้ามีคนอยากจะต่อสู้กับพวกเราซึ่ง ๆ หน้า พวกเราก็ควรจะสงเคราะห์ให้สักหน่อยไม่ใช่หรือไง?"

หลังจากทุกคนได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมากดเลขหมายต่าง ๆ ทันที

ภายในไม่กี่นาที ทั้งคนและอาชาที่อยู่ภายใต้คำสั่งของนายใหญ่จากมณฑลทั้งสามก็รีบรุดเดินทางมา ราวกับว่าเหตุการณ์เริ่มถึงจุดเดือดแล้ว!

ทางหลวงทั่วทุกสารทิศที่นำทางไปสู่เมืองเซี่ยชวนล้วนติดไฟสว่างไสว! ยวดยานพาหนะนับไม่ถ้วนต่างหลั่งไหลเข้าสู่เมืองเซี่ยชวน!

จุดหมายปลายทางมีเพียงหนึ่งเดียว!

คฤหาสน์ชิงสุ่ย!

พวกเขาต่างมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวคือ!

สังหารหลี่ชิงเฟิง!

...

ในตอนนี้เอง ทุกองค์กรที่ทรงอิทธิพลลำดับต้น ๆ ในสนามรบแถบโพ้นทะเลต่างก็ได้ข่าว จากนั้นพวกเขาก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับอสูรรัตติกาลกันแน่?

ถึงได้ออก "บัญชาดับสูญวจนะ" ขึ้นมาจริง ๆ!

และสิ่งที่สร้างความหวาดกลัวให้แก่พวกเขามากที่สุดก็เห็นจะเป็น การที่ยอดฝีมือผู้พิทักษ์สนามรบแถบโพ้นทะเลตลอดทั้งปีหายตัวไปในเวลาเดียวกัน! มิหนำซ้ำยังไม่รู้ว่าหายไปที่ไหนอีกด้วย!

ดูเหมือนพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นแล้ว

ในยามนี้เอง ณ เกาะร้างในสนามรบแถบโพ้นทะเล! คลื่นคำรามสาดซัดโขดหิน!

บนโขดหินแห่งนี้ มีคนร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง! จนราวกับจะผสมกลมกลืนไปกับเส้นขอบฟ้าอย่างไรอย่างนั้น!

คนผู้นั้นมีแววตาเยียบเย็น! ยามที่มองดูจากที่ไกล ๆ จะมีท่าทีมืดมน ราวกับเมฆฝนที่ค่อย ๆ รวมตัวกันในท้องฟ้าอันห่างไกล!

นั่นคือทิศทางของอาณาจักรต้าเซี่ย...

"จอมอสูร เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่?" คนผู้นั้นพึมพำเสียงเบา

"รายงานครับ!"

"เคารพท่านปรมาจารย์วิญญาณ!"

เงาดำผุดขึ้นข้างหลังตัวเขาประดุจภูตผีปีศาจพลางคุกเข่าข้างหนึ่งด้วยความเคารพยิ่ง!

"ว่ามา"

"ท่านจอมอสูรออกบัญชาดับสูญวจนะถึงสิบแปดครั้ง! มิหนำซ้ำยังมีบัญชาเรียกระดมพลเหล่านักรบอสูรรัตติกาลผู้แกร่งกล้ากลับไปที่อาณาจักรต้าเซี่ยทันที! ห้ามบิดพลิ้วเป็นอันขาด!"

"อะไรนะ!"

คนผู้นั้นหันหลังกลับมาทันที! คลื่นยักษ์ความสูงกว่าสิบเมตรคำรามอยู่เบื้องหลังตัวเขา! คนผู้นั้นกลับไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมองแล้วซัดฝ่ามือใส่กลางอากาศ! ทว่ากลับทลายคลื่นยักษ์ระลอกนี้ได้จริง ๆ!

คนผู้นี้เป็นหนึ่งในปรมาจารย์วิญญาณทั้งสามสิบหกคนภายใต้บัญชาการของอสูรรัตติกาล นามว่ากูหวน!

"นายว่ายังไงนะ? จอมราชันย์ออกบัญชาดับสูญวจนะถึงสิบแปดครั้งเชียวรึ!"

กูหวนมองผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยความไม่อยากเชื่อ พลางนึกสงสัยว่าเขาได้ฟังผิดจริงๆ ใช่หรือไม่

ผู้ใต้บังคับบัญชาผงกศีรษะ "ครับ เพิ่งจะออกประกาศครั้งที่สิบแปดเมื่อสองนาทีที่แล้วนี้เอง! ปรมาจารย์วิญญาณอีกสามสิบห้าคนได้ออกเดินทางไปแล้วครับ"

กูหวนสีหน้าซีดเผือด! เขาย่อมรู้ดีแก่ใจบัญชาดับสูญวจนะทั้งสิบแปดครั้งหมายความว่าอย่างไร!

ตอนนั้นจอมอสูรเพียงออกบัญชาดับสูญวจนะ ผ่านไปแค่เพียงคืนเดียว อสูรรัตติกาลก็เข่นฆ่าสังหารหน่วยรบแถบโพ้นทะเลไปถึงเจ็ดสิบสี่หน่วย! มีผู้คนล้มตายไปทั้งสิ้นกว่าสองแสนคน!

แล้วถ้าออกบัญชาดับสูญวจนะถึงสิบแปดครั้งเล่า! หรือว่า...เขาอยากจะทำลายล้างโลก?

"เร็วเข้า! รีบบอกพี่น้องทั้งหลายให้กลับประเทศจีนเดี๋ยวนี้เลย! เร็วเข้าสิ!!"

เขตแดนสงครามเย็นทางตอนเหนือ!

บนพืดน้ำแข็งทั้งลมแรงและมีหิมะปกคลุม! เมื่อก้มมองลงไปจากที่สูง มีคนหลายสิบคนกำลังวิ่งเร็วรี่อยู่บนทุ่งน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้!

ความเร็วดังกล่าวเกินกว่าความเร็วของรถยนต์ไปแล้ว!

ไม่ว่าจะผ่านไปที่ไหนก็จะมีเสียงลมคำราม! แม้แต่พายุหิมะก็ยังถูกพวกเขาหอบไปด้วย! ทั้งยังก่อให้เกิดรอยแตกลึกบนพื้นน้ำแข็งเช่นกัน!

"พี่น้องทั้งหลาย! จอมอสูรออกบัญชาดับสูญวจนะถึงสิบแปดครั้ง! รีบเดินทางกลับเร็ว ๆ เข้า! พวกเรามีเวลาไม่มาก ต้องเร่งฝีเท้ากันหน่อยนะ!"

"รับทราบ!!"

"รับทราบ!"