บทที่ 12

หลังจากสวีอู่กล่าวคำพูดอาจหาญมาจนถึงตรงนี้ เขาพบว่าอีกฝ่ายกลับไม่ตอบอะไรเลยสักคำจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ทำไมเล่า แกกลัวหรือไง?"

"เศษสวะเอ๊ย! งั้นก็รอเก็บศพลูกสาวของแกได้เลย!"

คราวนี้มีเสียงดังขึ้นมาจากทางนั้นบ้าง "ไม่จำเป็นต้องก่อนรุ่งสางหรอก ฉันทนรอนานขนาดนั้นไม่ไหว!"

"ฉันจะปรากฎตัวภายในหนึ่งชั่วโมง"

เสียงนี้ราวกับดังขึ้นมาจากขุมนรกชั่วกัลป์ผสานกับหิมะเดือนเก้าที่ชวนให้หนาวไปถึงกระดูกสันหลัง!

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าไม่มีคำพูดข่มขู่สักคำ แต่กลับทำให้เขาตื่นตะลึงไปหลายวินาที!

สวีอู่กลับโมโหจัดแล้วพูดจากระโชกโฮกฮากขึ้นมาว่า "ได้! ฉันหวังว่าตอนที่แกเจอฉันจะยังกล้าพูดแบบนี้อยู่ก็แล้วกัน! ฉันจะฆ่าแกให้ตายในชั่วโมงเดียว!"

เปรี้ยง! ! !

ฟ้าผ่าบนฟากฟ้าและนภามืดมิดราวกับจุดสิ้นสุดของโลกกำลังจะมาเยือน!

ภายในโรงแรมหอแปดเซียน

บรรยากาศชวนอึดอัดยิ่งนัก จากนั้นหลี่ชิงเฟิงก็ยืนอยู่ตรงหน้าของหน้าต่างบานหนึ่ง โทรศัพท์ในมือแหลกละเอียดทันที!

เมฆฝนในฟากฟ้าไกลสุดลูกหูลูกตาราวกับว่าจะรุนแรงมากยิ่งขึ้น! สายลมที่จู่ ๆ ก็รุนแรงขึ้นมาทำให้สายฝนนอกหน้าต่างส่งเสียงดังกรอบแกรบ!

ในยามนี้ชั้นล่างไม่มีคนเดินถนนหรือแม้แต่รถยนต์สักคน

ทั้งเมืองปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่ชวนให้อึดอัดยิ่งนัก...

ทุกอย่างดูเหมือนจะบ่งบอกว่ากำลังจะมีพายุลูกใหญ่ซัดถล่ม!

"เย่เซียว"

หลังจากหลี่ชิงเฟิงเงียบอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นมา

เย่เซียวก้าวเดินเข้ามาหา "ผมอยู่นี่ครับ"

"ออกบัญชาดับสูญวจนะ" หลี่ชิงเฟิงกล่าวขึ้นด้วยท่าทีแน่วแน่

บัญชาดับสูญวจนะ!

เมื่อผู้แกร่งกล้าของอสูรรัตติกาลได้ยินสามคำนี้ พวกเขาที่อยู่ในห้องเองก็หน้าเปลี่ยนสีเช่นกัน!

บัญชาดับสูญวจนะของอสูรรัตติกาลเป็นคำสั่งที่สร้างความหวาดกลัวให้แก่สนามรบในแถบโพ้นทะเลหรือแม้แต่ทั่วทั้งโลก!

เมื่อออกบัญชาดับสูญวจนะ! เทพผีล้วนมลายสิ้น!

ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่จะสามารถรอดชีวิตได้ภายใต้บัญชาดับสูญวจนะ! ไม่มีทางเป็นไปได้เลย!

ทุกคนต่างมองหลี่ชิงเฟิงด้วยความตกตะลึง เมื่อออกบัญชาดับสูญวจนะก็หมายความว่าผู้แกร่งกล้าของอสูรรัตติกาลจะมารวมตัวกันในต้าเซี่ย!

ถึงตอนนั้นสิ่งนี้อาจจะเป็นขุมกำลังอันน่าสะพรึงกลัวที่สุกในโลกเลยก็ว่าได้!

อย่าว่าแต่เซี่ยชวน แม้แต่ทั้งโลกก็จะต้องตกตะลึงเพราะขุมกำลังอันก่อให้เกิดสถานการณ์ความไม่สงบเช่นนี้!

แต่ทว่า!

แล้วอย่างไรเล่า? !

ถ้าแกบังอาจข่มขู่และสร้างความอัปยศอดสูให้แก่ "จอมราชันย์" แล้วล่ะก็ เช่นนั้นหากโลกจะพลิกคว่ำคะมำหงายแล้วอย่างไรเล่า!

"รับบัญชา!" เลือดในตัวของเย่เซียวราวกับว่ากำลังเดือดพล่าน จากนั้นเขาก็รับออกคำสั่งแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว...

ในตอนนี้เอง

ประตูก็ถูกผลักให้เปิดออกดังปัง!

เมื่อหลี่ชิงเฟิงเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเซี่ยเซียนอินยืนอยู่ตรงนั้น!

ยามนี้เซี่ยเซียนอินยังมีเข็มสอดเข้ากับร่างกายของตัวเอง หลังจากเธอฟื้นตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล เธอก็ได้ยินข่าวว่าโต้วโต่วถูกลักพาตัวไปทั้งยังรู้มาอีกว่าหลี่ชิงเฟิงกลับมาแล้ว

ชายที่เธอถวิลหาทุกเช้าค่ำ ชายที่เธอทั้งรักทั้งชัง ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!

แต่การมาถึงของหลี่ชิงเฟิงกลับไม่ได้นำพาความหวังมาให้เธอเลย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้น!

ลูกสาวของเธอ ลูกสาวที่เธอปกป้องมาตั้งแต่ยังเล็กถูกนายท่านสวีอู่ลักพาตัวไปเพราะหลี่ชิงเฟิง!

นายท่านสวีอู่คนนั้น!

ทั่วทั้งเมืองเซี่ยชวนมีใครไม่รู้บ้างว่าเขาโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดไหน!

"เซียนอิน..."

หลี่ชิงเฟิงยืนมองเซี่ยเซียนอินอยู่ตรงนั้น เขาอยากจะเดินเข้าไปคุยด้วย แต่เขาพบว่าสีหน้าและแววตาของเซี่ยเซียนอินดูไม่ดีเอาเสียเลย

อันที่จริงแล้ว เขาเองก็เข้าใจดีว่าหลังจากเงียบหายไปหลายปีและทิ้งให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้ เขาจะสู้หน้าเธอได้อย่างไรกัน