บทที่ 11

ในขณะเดียวกัน ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออกโดยมีสวีอู่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ ดวงตากลัดเลือดและมีแววอาฆาตแค้น! แต่กลับให้ความรู้สึกซูบซีดอิดโรยมากกว่า...

สี่ราชันย์สวรรค์ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เมื่อเห็นพี่ใหญ่ของพวกเขาเป็นเช่นนี้ ก็ทำให้โทสะในใจของทั้งสี่คนเริ่มที่จะค่อย ๆ ปะทุขึ้นมา...

ขวางเสออดไม่ได้ที่จะถามว่า "นายท่านอู่! ไอ้หมอนั่นมันมาจากที่ไหนกัน!"

สวีอู่ยังคงมีสีหน้าหม่นคล้ำและน้ำเสียงแหบแห้งอยู่บ้าง "อย่าห่วงไปเลย พวกเรามากันครบแล้วใช่ไหม? เข้ามาสิ ฉันอยากให้พวกนายรู้อะไรบางอย่าง!"

หลังจากสวีอู่พูดจบก็หันหลังเดินกลับไป สี่ราชันย์สวรรค์พร้อมบรรดาพี่น้องของพวกเขาจึงเดินตามเข้าไปในบ้านด้วย

มีบรรยากาศชวนให้อึดอัดจนถึงขีดสุดในคฤหาสน์ขนาดใหญ่!

ทุกคนต่างรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย พวกเขาติดตามสวีอู่มาหลายปี ยังมีเหตุการณ์อะไรที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนบ้างล่ะ? แต่ก็ไม่เคยเห็นสวีอู่เป็นแบบนี้มาก่อน!

เขาโกรธจัด!

เมื่อสวีอู่มาถึงห้องโถงแล้ว เขาก็หันกลับมานั่งเก้าอี้พลางค่อย ๆ หลับตาลงแล้วสูดหายใจลึก ๆ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เฮยหลาง พาตัวมันมาทีสิ"

"รับทราบ"

เฮยหลางผงกศีรษะแล้วเดินเข้าห้องที่อยู่ข้างใน ไม่นานก็เข็นเตียงโรงพยาบาลออกมา

คนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลคือต้าหู่ที่ยังคงมีลมหายใจเฮือกสุดท้ายหลงเหลืออยู่!

ทันทีที่ทุกคนเห็นต้าหู่ ม่านตาของพวกเขาก็หดวูบทันที! พวกเขามีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจและโกรธแค้น!

ต้าหู่ไม่ควรถูกเรียกว่ามนุษย์อีกต่อไป!

กระดูกทุกท่อนในร่างของเขาหักหมดแล้ว เขาเป็นแค่เนื้อบดชิ้นหนึ่งเท่านั้น!

ไม่มีใครนึกออกเลยว่าทั้ง ๆ ที่เขาเป็นแบบนี้ แต่ยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน?

ต้าหู่กำลังนอนอยู่ตรงนั้นโดยมีสายและหน้ากากออกซิเจนเสียบเข้าไปในร่างกาย มีเพียงแค่เสียงเครื่องมือดังขึ้นถี่ ๆ เท่านั้นที่พิสูจน์ให้เห็นว่าเขายังมีชีวิตอยู่...

สวีอู่ตาแดงราวกับโลหิตและหางตาสั่นระริก...

เขาค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "พี่น้องทั้งหลาย ฉันสวีอู่ท่องไปทั่วมณฑลทั้งสามมาหลายสิบปี คนที่เชื่อฟังย่อมรุ่งเรืองและคนที่ต่อต้านย่อมพินาศวอดวาย! ในโลกใต้ดินของมณฑลทั้งสามนี้ ฉันเป็นผู้ดำรงอยู่ ณ จุดสูงสุด!"

"ไม่มีใครกล้าขัดเจตนารมณ์ของฉันและไม่มีใครต้านทานโทสะของฉันได้!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง "นายท่านอู่มีชีวิตอยู่ยั่งยืนนาน!"

"นายท่านอู่ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์!"

สวีอู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประดุจดั่งเทพเจ้าที่ผู้คนนับพันต่างสักการะบูชา!

เขาชี้ไปทางต้าหู่ที่อยู่ข้าง ๆ ตนเองด้วยสีหน้าเย็นชา "ตอนนี้น้องชายของฉันถูกหลี่ชิงเฟิงถลกหนังเลาะกระดูก! มีชีวิตอยู่มิสู้ตาย!"

"นี่มันเป็นการท้าทาย!"

"เป็นการท้าทายฉัน!"

"นี่คือสาส์นท้ารบต่อขุมกำลังใต้ดินแห่งมณฑลทั้งสาม!"

"พี่น้องทั้งหลาย มองดูต้าหู่แล้วบอกฉันที! พวกนายควรจะทำยังไงดี!"

ตอนนี้สวีอู่ได้จุดประกายความรุนแรงขึ้นในใจของทุกคนเรียบร้อยแล้ว! ทุกคนลุกขึ้นทันทีพลางหยิบอาวุธที่เหน็บเอาไว้ตรงเอวออกมาโดยไม่ลังเล จากนั้นก็ชูขึ้นฟ้าแล้วแผดเสียงคำรามลั่น!

"ตาต่อตาฟันต่อฟัน!"

"ตาต่อตาฟันต่อฟัน!"

"ตาต่อตาฟันต่อฟัน!"

ผู้คนรู้สึกกระตือรือร้นและร้องตะโกนเสียงดัง!

"เอาล่ะ!" สวีอู่โบกมือ "ตามที่ฉันได้คาดการณ์เอาไว้! วันนี้ฉันจะทำให้หลี่ชิงเฟิงรู้ว่าความโกรธหน้าตามันเป็นยังไง! ฉันอยากให้มันรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นจอมราชันย์! มันทนราชันย์พิโรธไม่ไหวหรอก!”

"นายท่านอู่! คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ไอ้สารเลวคนนี้มันอยู่ที่ไหนล่ะ? ไปหามันเดี๋ยวนี้เลย!"

"ใช่แล้ว นายท่านอู่ รีบบอกผมมาเร็ว ๆ เถอะ! พี่น้องทั้งหลายทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!!"

สวีอู่โบกมือพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "มันเป็นใครกันพวกเราถึงต้องไปตามหา? อย่าห่วงไปเลย ฉันมีสิ่งสำคัญที่สุดของมันอยู่ ฉันอยากจะให้มันเป็นฝ่ายเข้ามารนหาที่ตายเอง!"

หลังจากสวีอู่พูดจบก็ส่งสายตาให้แก่เฮยหลาง ตัวเฮยหลางเข้าใจดีแล้วเดินไปยังห้องที่อยู่ข้างใน ตอนที่เขาออกมาได้หิ้วเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้ในมือ เป็นโต้วโต่วนั่นเอง!

โต้วโต่วมองพวกเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัว คนพวกนี้เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร! ต่อให้ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร โต้วโต่วก็รู้สึกกลัวแทบตายแล้ว!

"อย่านะ...โฮโฮโฮ..."

"พ่อคะ! แม่คะ! พ่อกับแม่อยู่ที่ไหนคะ..."

ทุกคนมองโต้วโต่วด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม! ตอนนี้โต้วโต่วราวกับลูกแกะน้อยที่โดนฝูงหมาป่าตะครุบเอาไว้!

สวีอู่แสยะยิ้ม "แค่มีนังเด็กคนนี้ ฉันก็ไม่ต้องกลัวว่าหลี่ชิงเฟิงจะไม่มา!"

ขวางเสอยิ้มเยาะ "นายท่านอู่ ฆ่านังเด็กไม่มีพ่อคนนี้เพื่อระบายแค้นให้ทุกคนก่อนเถอะ!"