บทที่ 3

ในเวลานั้นเอง ณ โรงแรมหอแปดเซียน

เซี่ยเซียนอินมาถึงห้องส่วนตัวในโรงแรม พอเปิดประตูก็ได้กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ด้านในมีชายร่างกำยำหลายสิบคนกำลังสังสรรค์กันเสียงดังหนวกหู

พวกเขาทั้งชนแก้วและร้องรำทำเพลง!

"พี่หู่! นี่ไง ๆ!" ชายหนุ่มเอ่ยกระเซ้า

เซี่ยเซียนอินเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว จากนั้นสายตาทุกคู่ก็ทอดมองมาที่เธอด้วยแววหื่นกระหายอยู่บ้าง...

ถึงเซี่ยเซียนอินจะแต่งตัวเรียบ ๆ แต่ก็ยากจะปกปิดเสน่ห์อันเย้ายวนของเธอได้

ชายหัวโล้นที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานยิ้มพลางกล่าวว่า "เธอคงจะเป็นเซี่ยเซียนอินสินะ มานั่งตรงนี้กับฉันแล้วดื่มกับพวกพี่ ๆ น้อง ๆ สักสองสามแก้วสิ"

เซี่ยเซียนอินก้มหน้าแล้วพูดว่า "พี่หู่ ฉันไม่ดื่มหรอกค่ะ วันนี้ฉันมาหาพี่เพราะต้องการเงินสามหมื่นหยวน..."

พี่หู่เกาศีรษะพลางยิ้ม "ก็แค่สามหมื่นหยวนไม่ใช่รึไง? มาดื่มด้วยกันสิแล้วฉันจะให้เธอห้าหมื่นหยวน"

"ไม่ค่ะ ฉันต้องการแค่สามหมื่นหยวน..."

พี่หู่สีหน้าหม่นคล้ำพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "สามหมื่นหยวนของเธองั้นรึ? ทำไมฉันฟังแล้วมันทะแม่ง ๆ ยังไงชอบกล?"

"เงินเป็นของฉันต้าหู่!"

เซี่ยเซียนอินดวงตาแดงก่ำและน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่หู่ นี่เป็นเงินช่วยชีวิตลูกสาวของฉัน ฉันขอร้องพี่ล่ะ มอบให้ฉันเถอะนะ"

"เธอคิดว่าฉันจะเห็นใจหรือเปล่าล่ะ?"

ห้องพลันเงียบสงัดลงทันที...

พี่หู่มองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "เงินช่วยชีวิตลูกสาวของเธองั้นรึ?"

"ใช่! ลูกสาวของฉันจำเป็นต้องผ่าตัดและฉันก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ..."

"ฉันขอร้องพี่ล่ะ"

ต้าหู่ค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วตะโกนขึ้นมาว่า "พี่น้องทั้งหลาย! อาหารอร่อยไหม?"

"อร่อย!"

"ไวน์รสชาติดีหรือเปล่า?"

"ดี!!"

ต้าหู่หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง "งั้นก็กินให้เยอะ ๆ ดื่มให้มาก ๆ หน่อยล่ะ! นี่เป็นเงินช่วยชีวิตลูกสาวของหล่อนเชียวนะ! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เซี่ยเซียนอินเหม่อมองพวกเขา เธอถูกแวดล้อมด้วยเสียงหัวเราะเยาะ น้ำตาทำให้ดวงตาของเธอพร่าเลือนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและกำหมัดแน่น! แววตาอับจนหนทางและน่าสงสารของเธอแปรเปลี่ยนเป็นโทสะ!

ทำไมถึงได้มีคนแบบนั้นอยู่ในโลกกันนะ?

ทำไมความหวังเพียงหนึ่งเดียวของฉันถึงได้กลายเป็นเรื่องน่าตลกในสายตาคนพวกนั้นไปเสียได้?

ทำไมคนแบบนั้นถึงได้มีอำนาจล้นฟ้า ขณะที่คนสัตย์ซื่อและจิตใจดีงามกลับต้องดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดกันเล่า?

"ไอ้เดรัจฉาน!"

เมื่อนึกได้เช่นนี้ เซี่ยเซียนอินก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา!

ทันใดนั้นทั้งห้องก็เงียบลงอีกครั้ง

ต้าหู่วางแก้วไวน์ลงและจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "หล่อนว่ายังไงนะ?"

เซี่ยเซียนอินดวงตาแดงก่ำ เธอกัดฟันพูดทีละคำ ๆ ว่า "ฉันบอกว่าแกมันไอ้เดรัจฉาน! ไม่ช้าก็เร็วคนอย่างแกจะต้องถูกกรรมตามสนอง!"

เพี๊ยะ!

ก่อนที่เขาจะทันได้พูดให้จบ ชายหนุ่มที่อยู่ใกล้กับเซี่ยเซียนอินมากที่สุดก็เดินเข้ามา! มิหนำซ้ำยังตบหน้าเธอแรง ๆ ไปฉาดหนึ่ง!

เซี่ยเซียนอินรู้สึกราวกับโลกหมุนคว้างต่อหน้าต่อตาและหูก็อื้ออึง

"หึ! นังหน้าด้าน! ลองด่าอีกสิ?"

ชายหนุ่มชี้ไปทางเซี่ยเซียนอินที่ทรุดนั่งอยู่กับพื้นพลางเอ่ยขึ้นอย่างขุ่นเคือง

คราวนี้ต้าหู่กลับค่อย ๆ พูดขึ้นว่า "ขอเพียงหล่อนว่าง่าย ๆ อย่าว่าแต่สามหมื่นหยวนเลย แม้แต่สามแสนหยวนฉันก็ให้ได้"

เซี่ยเซียนอินที่เลือดกลบปากมองต้าหู่ด้วยสายตาถมึงทึง "แกฝันไปเถอะ!"

"นังแพศยา! ซ้อมมัน!"