บทที่ 4

เปรี้ยง——! ! !

หลี่ชิงเฟิงโรยตัวลงมาด้วยความว่องไวสุดขีด! ราวกับดาวตกที่ชักนำให้เกิดภาพตามติดขึ้นกลางอากาศ!

ในที่สุดเมื่อเขาร่อนลงสู่พื้นแล้ว พื้นซีเมนต์ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็พลันแตกเป็นเสี่ยง ๆ! เศษหินร่วงกราวไปทั่วทุกหนแห่ง! ชวนให้ผู้สัญจรไปมาถึงกับกรีดร้อง!

ชั่วเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่หลี่ชิงเฟิงมาถึง!

เขาก็เอื้อมมือไปคว้าตัวเซี่ยเซียนอินแล้วกอดเธอเอาไว้แน่น

ตอนนี้เซี่ยเซียนอินที่หายใจรวยริน หลงเหลือสติสัมปชัญญะเพียงราง ๆ

คนที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้าคือหลี่ชิงเฟิงจริง ๆ ใช่ไหม?

ในช่วงเวลานั้น เธอก็ยิ้มออกมา...

ว่ากันว่าคนเราจะได้เห็นคนที่พวกเขาคิดถึงมากที่สุดก่อนตาย ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริงเสียด้วย

ถึงแม้ว่าจะเป็นภาพลวงตา ฉันก็มีความสุขเหลือเกินที่ได้พบผู้ชายคนนี้อีกครั้ง ต่อให้เขาจะตายไปแล้วก็เถอะ...

"ชิงเฟิง..."

"ถ้าเป็นเรื่องจริงก็คงจะดี...."

หลี่ชิงเฟิงดวงตาแดงก่ำ เขาไม่นึกเลยว่าตนเองจะได้กลับมาพบกับผู้หญิงที่ตรึงติดอยู่ในใจมานานถึงหกปีภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น...

"เซียนอิน เป็นผมจริง ๆ! ผมกลับมาแล้ว!"

ทว่าเซี่ยเซียนอินกลับไม่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ เพราะหลังจากเอ่ยคำพูดเหล่านั้นเธอก็อ่อนล้ามากเสียจนหมดสติไป...

พร้อมรอยยิ้มอิ่มเอมใจ

ดูเหมือนว่าการได้เจอหลี่ชิงเฟิงอีกครั้งในวาระสุดท้ายจะเป็นสิ่งที่ช่วยปลอบประโลมใจของเธอ

"เซียนอิน!!"

หลี่ชิงเฟิงแหงนหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองด้วยสายตาเกลียดชัง แววตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร!

ต้าหู่ที่อยู่ในห้องไม่รู้ว่าหลี่ชิงเฟิงกระโดดลงมาได้อย่างไร เขาคิดแต่เพียงว่าจู่ ๆ ก็มีคนกระโดดลงมาคว้าตัวเซี่ยเซียนอินเอาไว้

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ฉากนี้เข้า ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "โอ้ มีวีรบุรุษช่วยสาวงามอยู่จริง ๆ เสียด้วย แกคงจะต้องจุดธูปในสุสานบรรพชนของตัวเองแล้วล่ะ งั้นฉันก็ขอมอบนังแพศยาคนนี้ให้แกด้วยความยินดีก็แล้วกัน!" ต้าหู่เอ่ยเสียงดังแล้วพลิกมือกลับมาปิดหน้าต่าง

ตอนนี้ต้าหู่กลับไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาที่จะเกิดขึ้น...

หลี่ชิงเฟิงที่กำลังกอดเซี่ยเซียนอินอยู่นอกหน้าต่างถึงกับมือสั่นนิด ๆ เพราะความโกรธ พลังชั่วร้ายทั่วทั้งร่างกายของเขาคล้ายกับมีตัวตนขึ้นมา!

ยอดฝีมือของอสูรรัตติกาลจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ข้างหลังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหายใจไม่ออก!

พวกเขาต่างจิตใจสั่นสะท้าน

สวรรค์พิโรธ!

ใครจะหาญกล้าแบกรับเอาไว้? !

ใครจะสามารถแบกรับได้? ! !

ทันใดนั้นทุกคนก็ขยับตัวเข้าไปล้อมโรงแรมหอแปดเซียนแทบจะในทันที!

ในขณะนั้น ต้าหู่ยังอยู่ในห้องส่วนตัวทั้งยังคงดื่มหนักกับพี่น้องทั้งหลายโดยไม่ได้นำพาใส่ใจ!

"พี่ใหญ่! โยนนังแพศยาลงไปแบบนี้ไม่น่าเสียดายแย่เหรอ? ผมคิดว่าหล่อนหน้าตาสวยทีเดียว!"

"ใช่แล้ว! พี่ใหญ่ ทำไมพี่ไม่หิ้วตัวหล่อนกลับมาล่ะ!"

ต้าหู่ยิ้มเยาะ "ไอ้พวกเด็กตัวเหม็นเอ๊ย! พวกนายยังอ่อนต่อโลกนัก! นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ถ้าพวกนายติดตามพี่หู่ พวกนายก็จะได้เชยชมสุคนธ์สวรรค์ทุกรูปแบบเองนั่นแหละ!"

ปัง ! !

ก่อนที่ต้าหู่จะทันได้พูดให้จบ เขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่น! ประตูห้องแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที!

หลี่ชิงเฟิงค่อย ๆ เดินเข้ามา พลังสังหารในร่างของเขาทำให้อุณหภูมิทั่วทั้งห้องดิ่งฮวบจนถึงจุดเยือกแข็งทันที!

ในขณะเดียวกัน เย่เซียวที่ประดุจดั่งเทพมรณะเองก็พากลุ่มอสูรรัตติกาลอันแกร่งกล้าตามหลังมาแล้วสกัดกั้นทางออกเอาไว้!

วันนี้!

เว้นเสียแต่ว่า "จอมราชันย์" จะเอ่ยปาก แม้แต่ยุงก็รอดชีวิตออกมาไม่ได้สักตัว! !

เจตนาร้ายเช่นนี้สร้างความหวาดกลัวให้แก่ทุกคนในกลุ่มของต้าหู่

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดต้าหู่ก็มีความกล้าพอที่จะแผดเสียงใส่หลี่ชิงเฟิง "แกเป็นใครวะ!"