บทที่ 5

ต้าหู่สติพร่าเลือนนับครั้งไม่ถ้วน หลังจากร่วงตกลงมาก็ทำให้แขนของเขาบิดเบี้ยวผิดรูปจนเขาอยากจะตายเสียให้พ้น ๆ ไป

แต่เจ้าคนที่ราวกับปีศาจมารร้ายผู้นั้นกลับไม่ยอมปล่อยเขาไป!

หลี่ชิงเฟิงเหลือบมองเขาแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "ปลุกให้มันตื่น"

เย่เซียวผงกศีรษะแล้วหยิบเข็มออกมาจากกระเป๋าคาดเอว ข้างในเป็นยาสูตรลับของอสูรรัตติกาล

การต่อสู้ในสนามรบแถบโพ้นทะเลตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้นักรบของอสูรรัตติกาลทุกคนจะต้องเตรียมของพวกนี้เพื่อใช้สู้ตายกับศัตรูในสถานการณ์เข้าตาจน!

เมื่อแทงเข็มเล่มนี้ลงไป! ต้าหู่ก็ฟื้นตื่นขึ้นมา! เขาสูดหายใจลึก ๆ พร้อมอ้าปากกว้าง!

ดวงตากลัดเลือดกลับถูกปลุกกระตุ้นจนถึงขีดสุด!

ยาสูตรลับตำรับนี้สามารถกระตุ้นพลกำลังของคนได้! ต่อให้เป็นคนใกล้จะตายที่เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติอยู่ได้ทั้งวัน!

พูดง่าย ๆ ก็คือต้าหู่จะไม่ตายเดี๋ยวนี้ แต่เขาจะรู้สึกเจ็บปวด! นอกจากนั้นความเจ็บปวดเช่นนี้ก็จะขยายวงกว้างอีกหลายเท่าตัวเพราะเส้นประสาทถูกกระตุ้น!

"พี่ใหญ่! ผมผิดไปแล้วจริง ๆ! ปล่อยผมไปเถอะนะ!" ต้าหู่ทั้งเจ็บปวดและตื่นตระหนก หลอดเลือดและเส้นประสาททุกเส้นในร่างกายล้วนกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดยิ่ง!

เมื่อเขาฟื้นตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำก็คือวิงวอนขอความเมตตาจากหลี่ชิงเฟิง

"ปล่อยแกไปงั้นรึ? ตอนที่เซียนอินขอร้องแกล่ะ แกทำอะไร?! ตอนที่เธอสิ้นหวัง แกทำอะไรลงไปบ้าง?"

"เดรัจฉานอย่างแกไม่คู่ควรแก่การให้อภัยหรอก" เมื่อหลี่ชิงเฟิงนึกถึงภาพที่เซี่ยเซียนอินถูกโยนลงมา เขาก็รู้สึกระทมทุกข์เหลือแสน

ถ้าเขามาช้าอีกสักนิด เซียนอินก็คงจะตายไปแล้ว! !

ไอ้คนสารเลวกลับคิดจะวิงวอนขอความเมตตางั้นเหรอ?

"โยนมันลงไปอีก!" หลี่ชิงเฟิงพูดกระแทกเสียง

ตู้ม!

ต้าหู่ถูกโยนลงไปอีกครั้ง...

"โยนลงไป!"

"โยนลงไปอีก!"

"โยนมันลงไปให้ฉัน!"

ต้าหู่แลดูเหมือนตกสู่ขุมนรกอันไร้ที่สิ้นสุด! ความเจ็บปวดอย่างเดียวกับที่เซี่ยเซียนอินต้องประสบพบเจอเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ครั้งแล้วครั้งเล่า! ไม่รู้จักจบสิ้น!

ตอนนี้เขามีความคิดเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือ รีบตาย ๆ ไปเสีย!

ไม่รู้ว่าต้าหู่ถูกโยนลงไปนานแค่ไหนและนานสักเท่าไรแล้ว กระดูกเกือบทุกท่อนในร่างแหลกเละ! คนทั้งคนเหลวเละราวกับแอ่งดินโคลน! แต่กลับถูกลากขึ้นมาอีกครั้ง...

หลี่ชิงเฟิงมองเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ความรู้สึกแบบนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

หากเป็นคนธรรมดาสามัญก็คงจะตายไปตั้งนานแล้ว แต่เนื่องจากฤทธิ์ของยาสูตรลับจึงทำให้ต้าหู่ยังสามารถพูดได้! มิหนำซ้ำยังสติแจ่มชัดอีกต่างหาก

"ให้ฉันตายไปเถอะ ปล่อยให้ฉันตายเสียเถอะ..."

"ตาย? ปล่อยให้ตายก็สบายแกน่ะสิ"

"โยนลงไป"

"ไม่เอานะ......"

ต้าหู่คิดจะสู้ ทว่ายามนี้กระดูกทุกท่อนในร่างกายของเขาหักจนขยับตัวไม่ได้อีก! เรียกได้ว่าเขาไม่สามารถฆ่าตัวตายได้อีกต่อไปแล้ว!

เมื่อต้าหู่เห็นว่าตนเองกำลังจะถูกลากไปที่หน้าต่างอีกครั้ง!

ความสิ้นหวังก็ประดังเข้ามาอีกหนหนึ่ง

ในที่สุดความหวาดกลัวก็มีชัยเหนือเหตุผลแล้วเขาก็ร้องตะโกนขึ้นมาว่า "หลี่ชิงเฟิง! แกต้องตาย! นายท่านอู่จะต้องแก้แค้นให้ฉันแน่! ถึงตอนนั้นเขาก็จะถลกหนังดึงเส้นเอ็นของแก! ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็จะขายเซี่ยเซียนอินให้กับตลาดมืดเพื่อให้นังนั่นตายอย่างน่าสมเพช!! ส่วนนังเด็กไม่มีพ่อคนนั้นเองก็..."

หลังจากเขาพูดจบก็คิดจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย

แต่เพียงแค่ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนที่เขากำลังจะกัดลิ้น หลี่ชิงเฟิงก็พลันลงมือบีบคางเอาไว้ทันที!

แคร๊ก!

มีเสียงแตกหักดังขึ้นอีกครั้ง! คางของต้าหู่หักละเอียดขึ้นมาทันที!

คางของต้าหู่ห้อยตกลงมา สีหน้าไร้ความรู้สึก มีเพียงน้ำลายที่ยังคงไหลหยดลงสู่พื้น...

เขาดูไม่เหมือนผู้เหมือนคนอีกต่อไปแล้ว