บทที่ 6

หลังจากชายชราพูดจบก็หยิบไม้เท้าขึ้นมาจากเล้าหมูแล้วถีบประตูรั้วให้เปิดอีกครั้ง

โต้วโต่วที่กำลังนอนอยู่บนลอมฟางรู้สึกหวาดกลัวมากเสียจนร่างเล็ก ๆ สั่นสะท้านและดวงตาเบิกกว้าง

นั่นมันแววตาแบบไหนกัน!

ม่านตาดำสนิทเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอับจนหนทางที่ไม่ควรจะเป็นของเด็กในวัยนี้เลย!

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกใจสั่นระรัว

เขาค่อย ๆ หลับตาลง

เมื่อเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งชวนให้หายใจไม่ออกขึ้นมาอีกครั้งว่า "เย่เซียว นายคิดว่าทุกอย่างที่ฉันทำมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาคุ้มค่าหรือเปล่า?"

เย่เซียวตัวสั่นสะท้านรุนแรง

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาคอยติดตาม "จอมราชันย์" และตกอยู่ในอันตรายมาหลายครั้งหลายครา แต่เขาไม่เคยได้ยิน "จอมราชันย์" เกิดความกังขาหรือยอมแพ้ให้กับตัวเองเลยสักครั้ง

ทว่ายามนี้!

"จอมราชันย์" กลับเริ่มตั้งคำถามกับตนเองเพราะไอ้พวกมดปลวกเช่นนี้! อย่างไรเสียเขาก็เข้าใจความรู้สึกของ "จอมราชันย์" ในตอนนี้ดี

ในขณะที่ "จอมราชันย์" ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อปกป้องประเทศให้มั่นคงและปกป้องผู้คนให้ได้มีชีวิตอยู่กันอย่างสงบสันติ ลูกเมียของเขากลับต้องทนทุกข์ทรมานอยู่เบื้องหลัง!

ต้องถูกเรียกว่าหมูหมากาไก่!

ไม่มีใครที่จะทนเรื่องพรรค์นี้ไหวหรอก

ทนไม่ไหวแล้ว!

ยกโทษให้ไม่ได้!

เย่เซียวมองชายชราที่อยู่ในคลิปวิดีโอรวมทั้งพี่หู่กับนายท่านอู่ด้วยสายตาเคียดแค้น ทุกชื่อที่ปรากฎล้วนสลักลึกอยู่ในใจของเขา!

ไอ้คนพวกนี้

ทุกคนสมควรตาย!

หลังจากเงียบไปได้สักพัก หลี่ชิงเฟิงก็เปิดคลิปวิดีโอตอนที่สองและสามด้วยดวงตาแดงก่ำ...

ตอนที่โต้วโต่วอายุได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน พวกมันก็ดึงผ้าห่อตัวออกแล้วจับเธอกดลงไปในอ่างอาบน้ำ จากนั้นพวกมันก็หัวเราะเยาะเธอว่าเป็น "นังเดรัจฉานน้อย"

ยังมีตอนที่โต้วโต่วเพิ่งจะหัดเดินจึงทำให้ซวนเซและยังยืนได้ไม่มั่นคง

พวกมันก็จับเธอมัดกับยางรถยนต์แล้วถีบให้ตกลงไปดินโคลนจนลุกขึ้นมาไม่ได้...

นอกจากนี้ก็ยังมีตอนที่โต่วโต่วอายุได้สามขวบ เธออยากจะช่วยแบ่งเบาภาระแม่ของตัวเองจึงแอบไปซักผ้า โต้วโต่วตัวน้อยพยายามจะแบกถังน้ำขนาดพอ ๆ กับตัวเองไปซักผ้าในลำธารท่ามกลางหิมะน้ำแข็ง

มือไม้ จมูกและใบหน้าของเธอล้วนแดงก่ำเพราะความหนาวเหน็บ

เมื่อชายชรากับเดรัจฉานพวกนั้นเห็นเช่นนี้เข้า พวกมันก็วิ่งเข้าไปเตะถังน้ำของเธอแล้วจิกศีรษะของโต้วโต่วแล้วผลักเธอให้ตกลงไปในน้ำเย็นเฉียบ!

เพราะโต้วโต่วกำลังจะจมน้ำ เธอจึงพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสน แต่กลับเปล่าประโยชน์!

เธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง!

ย่อมไม่อาจขัดขืนคนพวกนี้ได้!

ขณะที่เดรัจฉานพวกนี้กำลังเฝ้ามองดูเธอดิ้นรนกระเสือกกระสนอยู่นั้น พวกมันก็ยังคงหัวเราะร่ากันต่อไป! ในที่สุดพวกมันก็กระชากโต้วโต่วที่เกือบจะจมน้ำขึ้นมาแล้วโยนไปบนพื้นหิมะโดยไม่สนใจเธออีก!

"ไอ้สารเลว!!!"

"ไอ้เดรัจฉาน!!!"

"ไอ้สวะเอ๊ย!!!"

ไม่มีอะไรเลวร้ายมากไปกว่าการเอาชีวิตคนไม่มีทางสู้อีกแล้ว! ! !