ตอนที่ 1959 ท่านเจ้าเมืองต้องการพบเขา

“ขอบคุณเจ้ามากเย่หยวน” เจียนหงเซียวบอกขอบคุณต่อเย่หยวน

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “ผู้อาวุโส ตระกูลเจียนนั้นนับถือศาลามายาล้ำเป็นใหญ่มิใช่หรือ? แล้ววังดารานี้คือสิ่งใดกัน?”

เพราะตัวเย่หยวนเองก็ไม่เคยจะรับรู้หรือได้ยินนามของวังดาราจนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

เจียนหงเซียวบอกขึ้น “วังดารานั้นเป็นหัวใจของศาลามายาล้ำ ผู้ที่เข้าไปได้นั้นล้วนแล้วแต่เป็นยอดอัจฉริยะหนึ่งในหมื่น มีความสามารถเก่งกาจในวิชาการทำนายและผู้อาวุโสแห่งวังดารานั้นก็จะมีอยู่ด้วยกันทั้งสิ้นแปดคน มีเพียงยอดคนผู้เก่งกาจและแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะขึ้นไปยืนอยู่ในตำแหน่งนั้นได้”

เย่หยวนพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ

แม้ว่ามหาพิภพถงเทียนมันจะสุดแสนใหญ่โตแต่เหล่ายอดเมืองหลวงจักรพรรดิที่ตระกูลเจียนได้ไปตั้งรกรากสุดท้ายมันก็มิใช่เมืองของพวกเขา ผู้ที่จะเข้าวังดารานี้มาได้จึงต้องเป็นยอดคนของยอดคนมากความสามารถในเต๋าแห่งการทำนาย

ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดในตอนนั้นเย่หยวนถึงรู้สึกว่าตัวตนของเจียนหงเซียวนั้นลึกลับเลื่อนลอย

เพราะต่อให้การบ่มเพาะของเขาจะร่วงตกลงมาอย่างรุนแรงแต่วิชาการทำนายของเขาก็ยังสูงส่ง มันเหนือล้ำอย่างที่คนระดับเดียวกันทั้งหลายไม่อาจเทียบเคียงได้

“วังดารานี้มันจะมีตั้งอยู่เพียงแค่ในยอดเมืองหลวงจักรพรรดิ ที่สำคัญในแต่ละวังนั้นจะมีสมบัติวิญญาณเทพสวรรค์ขั้นสุดนามวงแหวนจำลองดวงดาวครบวงอยู่ และหน้าที่ของวังดาราก็คือการใช้เจ้าวงแหวนจำลองดวงดาวครบวงนี้เพื่อทำนายอ่านเต๋าสวรรค์ ผู้อาวุโสแห่งวังดาราแต่ละคนนั้นก็จะมีหน้าที่ดูแลวงแหวนจำลองดวงดาวครบวงในส่วนของตน เป็นความรับผิดชอบที่แสนยิ่งใหญ่” เจียนหงเซียวบอกต่อ

เย่หยวนพยักหน้ารับออกมาด้วยท่าทางเข้าใจ “เป็นเช่นนั้นนี่เอง! แล้วเจ้าเจียนหยุนผู้นั้นมันมีความแค้นกับท่านหรือ?”

เจียนหงเซียวได้แต่ยิ้มแห้งๆ ออกมา “พ่อของเจียนหยุนนั้นนามว่าเจียนห่าว ก่อนนั้นเขาถูกข้าล้ำหน้ามาตลอดเพราะตำแหน่งของผู้อาวุโสนั้นมันมีได้เพียงแค่แปดที่ทำให้เขาไม่เคยจะมีโอกาสได้ขึ้นเป็นผู้อาวุโส ส่วนเรื่องของเจียนหยุนนั้นข้าเคยทำนายชะตาให้เขาไปครั้งหนึ่งและเห็นว่าเขาคงมีอนาคตที่ไม่ไกลนัก ทำให้พ่อลูกคู่นี้ดูท่าจะมีความแค้นอย่างมากกับข้า”

เย่หยวนยิ้มขึ้นมา “ข้ากลัวว่าความแค้นคงไม่ถูกเสียทีเดียว เจ้าเจียนห่าวนั้นดูท่าจะกลัวท่านกลับมาชิงตำแหน่งผู้อาวุโสคืนเสียมากกว่ามั้ง?”

เจียนหงเซียวที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ “ด้วยความสามารถของเจียนหยุนแล้วเขาคงไม่อาจทำนายการกลับมาของข้าได้ เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเจียนห่าวแน่นอน แต่ด้วยเรื่องราวในครั้งนี้ดูท่าเจียนหยุนคงต้องพิการไปเสียแล้ว”

ระหว่างที่คนทั้งสองพูดคุยกันไปเจียนเฉินที่ด้านข้างก็คิดอยากจะเปิดปากพูดถามแต่ก็ต้องกลืนคำถามลงคอไป

และจู่ๆ เย่หยวนก็คิดเปลี่ยนเรื่องคุยขึ้น “ผู้อาวุโส เรื่องราวในตอนนี้สิ่งสำคัญคือเราควรจะรีบหาสูตรโอสถมาให้ได้เสียก่อนดีกว่า”

เจียนหงเซียวกล่าวขึ้นอย่างตื่นตะลึง “เจ้ายังคิดอยากหลอมโอสถให้ข้าหรือ?”

เย่หยวนที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวเราะขึ้นไม่ได้ “ดูสิท่านพูดอะไรออกมา หากไม่ใช่เพื่อหลอมโอสถนี้แล้วข้าจะเดินทางมาถึงยอดเมืองหลวงจักรพรรดิชะตาเลิศนี้เพื่อเรื่องใด?”

“ต-แต่เจ้าก็รู้ดีว่าข้าเป็นคนบาปของวังดารา!” เจียนหงเซียวตอบกลับ

เขาคิดไปถึงขั้นว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้มันคงทำให้เย่หยวนเปลี่ยนใจไม่คิดหลอมโอสถใดๆ ให้แก่ตัวเขาแล้ว

เพราะไม่ว่าอย่างไรเสียอดีตอันไม่น่าชื่นชมของเขาก็ถูกผู้อื่นนำมาเปิดเผย

ไม่นึกไม่ฝันว่าเย่หยวนกลับยังบอกว่าคิดจะหลอมโอสถให้แก่ตัวเขา

เย่หยวนหันไปมองหน้าเจียนเฉินน้อยๆ ก่อนจะกลับมายิ้มให้เจียนหงเซียว “แล้วทำไมเล่า? ท่านคือผู้อาวุโสที่ข้าเย่หยวนผู้นี้ยอมรับนับถือ ท่านนั้นเปรียบดั่งสหายของข้า ท่านแสดงความเอ็นดูช่วยเหลือตัวข้า ต่อตัวเย่หยวนผู้นี้ เรื่องราวอื่นใดที่เหลือนั้นย่อมไม่เกี่ยวข้องกับข้า! ต่อให้ท่านจะเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกข้าก็จะหลอมโอสถนี้ให้ท่านอย่างแน่นอน!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของทั้งเจียนหงเซียวและเจียนเฉินต่างก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

พวกเขาไม่นึกไม่ฝันว่าเย่หยวนนั้นจะเป็นคนที่ยึดมั่นในสายสัมพันธ์ถึงขั้นนี้

เจียนหงเซียวนั้นยิ่งรู้สึกปลาบปลื้มในหัวใจจนน้ำตาเริ่มไหลลงนองหน้า

การที่มีคนเลือกจะเข้าข้างตัวแม้จะต้องเผชิญหน้ากับคนทั้งโลก มันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาได้ง่ายๆ

เพราะแท้จริงแล้วในเรื่องนี้เย่หยวนก็พอจะมองมันออกได้ไม่ยาก ดูท่าแล้วเรื่องราวของเจียนหงเซียวมันคงเป็นเรื่องที่เจ็บช้ำจนทำให้เขาไม่คิดอยากจะรื้อฟื้นพูดมันออกมา

เมื่อเติบโตมาจนถึงเวลานี้เย่หยวนย่อมมิใช่คนโง่อ่อนแออีกต่อไป ทุกวันนี้เขามั่นใจในสายตาการมองผู้คนของเขามาก

เจียนหงเซียวนั้นไม่ได้ดูเป็นคนเลวร้ายไม่สนใจชีวิตผู้คนและไม่ได้มีไอแห่งความชั่วร้ายที่มากมายใดๆ

การใช้วิชาลับนั้นดูท่าแล้วมันคงมีเหตุผลอื่น

ที่สำคัญสุดท้ายแล้วเจ้ายอดเมืองหลวงจักรพรรดิชะตาเลิศนี้ก็ยังช่วยรักษาชีวิตของเขาไว้ด้วยโอสถจันทร์สว่างเมฆาม่วง เรื่องนี้มันยืนยันสันนิษฐานของเย่หยวนได้อย่างดี

หากเจียนหงเซียวนั้นเป็นคนร้ายที่ใช้วิชาลับออกมาด้วยเหตุผลอันเห็นแก่ตัวแล้วมีหรือที่เทพสวรรค์ผู้นั้นจะมาช่วยเหลือเขาเช่นนั้น?

“เจ้าไม่อยากรู้หรอกหรือว่าความเป็นจริงแล้วตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เจียนหงเซียวถามขึ้น

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “หากท่านคิดอยากบอก ท่านก็คงบอกข้าไปนานแล้ว ในเมื่อท่านไม่คิดจะบอก เหตุใดข้าต้องไปเปิดแผลนั้นขึ้นมาด้วยเล่า?”

เจียนหงเซียวได้แต่ถอนหายใจยาวออกมา “การได้มีสหายเช่นนี้ชีวิตนี้ข้ายังจะต้องการสิ่งใดอีก! เย่หยวนจากวันนี้ไปเจ้าและข้านั้นจะเป็นสหายกันจนวันตาย!”

…