ตอนที่ 2187 ลืมบอก

“ผนึก!”

เย่หยวนกล่าวขึ้นพร้อมปล่อยพลังออกไปผนึกผลึกมารดำของจ่าฝูงมารนรกลง

เร็วล้ำกว่าคำพูดใดๆ

การกระทำทั้งหลายนี้มันสำเร็จลงในเวลาไม่ถึงหนึ่งอึดใจ

เมื่อเสร็จสิ้นเรื่องราวเวลาชะงักก็ได้คลายลง

ทุกสิ่งอย่างกลับสู่ความปกติ

เหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายได้แต่จ้องมองดูเย่หยวนราวกับเห็นผี

เพราะเมื่อสักครู่นี้พวกเขาทั้งหลายหยุดชะงักลงพร้อมๆ กัน!

แม้ว่ามันจะเป็นเวลาแค่อึดใจแต่คนทั้งหลายก็ไม่อาจจะทำอะไรได้เลยในวินาทีนั้น!

“เจ้า… เจ้าหมอนี่มันกลับควบคุมห้วงเวลาได้? มันคืออะไรกัน? คำบัญชาเต๋าสวรรค์หรือ?” หลี่เยว่มองดูเย่หยวนอย่างตกตะลึง

แม้ว่าเข็มของเย่หยวนนี้จะเปลี่ยนสถานการณ์การต่อสู้ลงแต่ความไม่พอใจของหลี่เยว่มันก็ยังไม่จางหาย

เขานั้นรู้ว่าเย่หยวนต้องการอะไรจึงได้คิดเปลี่ยนไม่ให้เรื่องราวเป็นไปตามแผนการของเย่หยวน

ขาคิดจะฆ่าปิดปากเจ้ามารนรกตัวนี้เพื่อดับความหวังของเย่หยวน!

แต่เย่หยวนกลัใช้วิชาประหลาดนี้ชิงตัวจ่าฝูงมารนรกไปจากหน้าเขา

มีหรือที่ตัวเขาจะไม่ตื่นตกใจ?

เจ้าเด็กคนนี้มันจะมีไม้ตายอีกสักกี่อย่าง?

จบเรื่องราวแล้วเย่หยวนก็หันกลับมามองด้วยจิตสังหารรุนแรง

หลี่เยว่นั้นได้ทำการล้ำเส้นเสียแล้ว!

“อย่าได้ลืมไปว่าหลังจากเข็มทองนี้หมดฤทธิ์ลงมันจะมีเวลาที่เจ้าจะแสนสุดอ่อนแอ! ถึงเวลานั้นแล้วความเป็นตายใดๆ ของเจ้าจะขึ้นอยู่กับมือข้านี้!”

คำพูดของเย่หยวนมันเย็นเยือกถึงกระดูก

นั่นทำให้สีหน้าของหลี่เยว่เปลี่ยนสีไป ดูท่าก่อนหน้านี้เขาแค่จะระบายอารมณ์ไม่ได้คิดถึงเรื่องราวหลังจากนั้นใดๆ

แต่เวลานี้เมื่อได้ยินคำของเย่หยวน หลี่เยว่จึงได้สะดุ้งตัวขึ้น

เข็มทองทั้งหลายนี้มันทำให้คนมีพลังรุนแรงเหนือล้ำขึ้นได้ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่หลังจากนั้นเล่า?

แต่จู่ๆ หลี่เยว่ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างชั่วร้าว “แล้ว? เทพสวรรค์ผู้นี้มีพลัง มันยังไม่ถึงเวลานั้น!”

เจิ้นหยูเฟิงที่ได้ยินก็ร้องขึ้นมาขัดทันที “หลี่เยว่ เจ้ายังมีความละอายบ้างหรือไม่? หากมิใช่เพราะเย่หยวนนี้แล้วเราคงถูกมารนรกมันฆ่ากันสิ้น! แต่นี่เจ้ากลับคิดตอบแทนบุญคุณด้วยความชั่วช้าเช่นนี้หรือ?”

หลี่เยว่ที่ได้ยินก็ยิ้มตอบขึ้น “แล้ว? เจ้าเด็กคนนี้มันโอหังอวดดีเกินรับ! เทพสวรรค์ผู้นี้เบื่อหน้ามันเต็มทน! เวลานี้เมื่อความวิบัติผ่านพ้นไป เราก็สามารถกลับไปรายงานโลกด้านนอกอย่างไม่ต้องอับอายแล้ว เจ้าเด็กคนนี้มันไร้ประโยชน์ใดๆ กับเราอีกอต่อไปแล้วเช่นกัน!”

เจิ้งหยูเฟิงจึงได้แต่หรี่ตาลงอย่างเย็นเยือก “เจ้าเคยได้ถามข้าหรือไม่ว่าข้าคิดอย่างไรเรื่องสังหารเย่หยวน? เจ้าคิดว่าข้าจะยืนดูอยู่เฉยๆ หรือ?”

หลี่เยว่ที่ได้ยินก็ยกมือขึ้นมาทันที

พร้อมๆ กันนั้นมันก็ปรากฏร่มคันใหญ่ขึ้นปกคลุมฟ้าดิน ครอบคลุมเหล่ายอดฝีมือทั้งหลายไว้สิ้น

เจิ้งหยูเฟิงที่ได้เห็นต้องร่ำร้องออกมา “ร่มวิญญาณต้องห้ามสิบทิศ! เจ้ากลับเอาของเช่นนี้ออกมาด้วยหรือ!”

ร่มวิญญาณต้องห้ามสิบทิศนั้นเป็นสมบัติวิญญาณเทพสวรรค์ขั้นสุดของวังพำนักจักรพรรดิเทพสวรรค์ชิงลั่วที่หลี่เยว่อยู่

ว่ากันว่ามันนั้นมีพลังเทียบเคียงสมบัติวิญญาณจักรพรรดิเทพสวรรค์ได้ทีเดียว!

และเจ้าสมบัติวิญญาณเทพสวรรค์ชิ้นนี้มันก็มีชื่อเสียงลือลั่นไปทั่วทั้งเจ็ดค่ายสำนักรอบๆ ดินแดนนี้

เพราะว่าเจ้าสมบัติวิญญาณชิ้นนี้มันสามารถจะดูดกลืนพลังงานปราณเทวะของเหล่านักยุทธในรัศมีให้ไปสู่ผู้ใช้งานมันได้

มันเท่ากับว่าสมบัติชิ้นนี้มีพลังที่จะลดความสามารถคู่ต่อสู้และเพิ่มพลังให้กับผู้ใช้งานไปพร้อมๆ กัน

หากเป็นสถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างมีฝีมือเท่าเทียม สมบัติชิ้นนี้มันย่อมจะเป็นไม้ตายอันน่าหวาดกลัว!

และสมบัติวิญญาณเทพสวรรค์ชิ้นนี้จะแสดงความสามารถออกมาได้สูงสุดก็เมื่อได้อยู่ในสนามรบ

อย่างเช่นในเวลานี้!

พร้อมๆ กันนั้นเองทุกผู้คนต่างก็สัมผัสได้ว่าปราณเทวะในร่างถูกดูดออกไปภายนอกอย่างไม่อาจควบคุม

ส่วนคลื่นพลังบนกายของหลี่เยว่นั้นกลับพุ่งทะยานสูงล้ำ

จนในที่สุดเขาก็ก้าวขึ้นมาถึงระดับของเทพสวรรค์เจ็ดดาวอย่างแท้จริง!

แม้ว่ามันจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ชั่วคราวแต่เวลานี้เขาก็มีพลังมากถึงระดับของเทพสวรรค์เจ็ดดาวอย่างแท้จริงแล้ว!

“ฮ่าๆๆ… เอาล่ะ มันจะยังมีใครโผล่หน้าออกมาปกป้องเจ้าเด็กคนนี้อีกหรือไม่?” หลี่เยว่หันไปมองดูรอบๆ พร้อมเสียงหัวเราะลั่น